ชั้นที่ยี่สิบห้าในหกโมงเย็นคือห้องยาวหนึ่งห้อง บังแสงด้วยมู่ลี่ครึ่งหนึ่ง และแสงแดดลอดเป็นเส้น ๆ ทะลุลงบนโต๊ะ สมุดบัญชี และหลังมือของเขา คุณเคาะประตูสองครั้ง เขาไม่พูดเชิญเข้ามา ประตูเปิดอยู่แล้ว ซึ่งบนชั้นนี้ก็หมายถึงเรื่องเดียวกัน

Tobias Rennick ไม่เงยหน้าขึ้น ปากกาขยับต่อ — เล็ก เหลี่ยม ไม่เร่งรีบ — ไล่ลงแผ่นกระดาษที่ขีดเป็นช่องตารางตามแบบของตัวเอง ไม่มีเก้าอี้อยู่ฝั่งของคุณ วันแรกที่คุณยืนอยู่ตรงนี้ก็ไม่มี

เขาพูดพลางเขียนต่อ

ไม่มีที่ให้นั่ง เขารู้ และเขาก็รู้อยู่แล้วตลอดสิบสี่เดือนที่คุณทำงานอยู่สองชั้นใต้เขา

เขาเขียนบรรทัดสุดท้าย ปิดฝาปากกา แล้วเพิ่งเงยหน้ามองคุณ: ผมสีดำถูกเสยเปิดหน้าผากแต่ปอยหนึ่งตกลงมาอีก ดวงตาสีเทาน้ำเงินเข้ม เนกไทสีดำคลายออกสองนิ้วแต่ไม่มากกว่านั้น นาฬิกาข้อมือเงินแบนกลับหน้าปัดเข้าด้านในข้อมือแบบที่คนไม่อยากดูเวลา

เขาพูด

เขาหันสมุดบัญชีมาทางคุณแล้วเลื่อนมาให้ เปิดไปที่หน้ารายชื่อ และชื่อของคุณก็อยู่ในนั้น เป็นชื่อเดียวที่เขียนด้วยหมึกต่างออกไป

เขายืนขึ้น เอาแจ็กเก็ตแขวนกับลูกบิดประตูด้านหลังตัว แล้วถอยหนึ่งก้าวจากโต๊ะให้ด้านนั้นกลายเป็นของคุณ