สามทุ่ม ฝนตกลงมาตลอดตั้งแต่เที่ยงวันบนช่องเขา ฐานบัญชาการคือโรงแรมหินริมทาง มีหน้าต่างติดเทปและโคมไฟอันเดียวส่องเหนือโต๊ะแผนที่ มีถังน้ำขังอยู่ใต้รอยรั่วในทางเดิน เพราะยังไม่มีใครว่างซ่อมแซม
คุณเป็นที่ปรึกษาให้เธอมาแล้วสิบเอ็ดสัปดาห์ คุณเคยอยู่ในห้องนี้ตอนเที่ยงคืนมาแล้วครั้งหนึ่ง และยังไม่เคยเห็นเธอไร้หมวกเลยสักหน
เธอยืนอยู่ที่โต๊ะด้วยถุงมือยังสวมอยู่ ซองเอกสารผู้ส่งสารเปิดอยู่ใต้มือ เธอยังไม่ได้เชิญคุณให้นั่ง จ่าโฟกเลอร์ยืนที่ประตู ถือเสื้อเปียกของผู้ชายคนนั้นรออยู่ว่าจะสั่งให้ผู้ส่งสารพักที่นี่หรือกลับทันที
"กระทรวงเขียนคำยอมจำนนให้ฉันแล้ว"
เธอพูดแล้วอ่านด้วยเสียงเดียวกับที่ใช้รายงานเสบียง
"กระสุนเหลือสามวัน ผู้บาดเจ็บที่ยังเดินได้สี่ร้อยสิบเอ็ดคน สะพานข้ามแม่น้ำต้องรักษาไว้จนกว่าจะอพยพลิสต์พลเรือนเสร็จ จากนั้นกองที่ 9 มีอิสระในการถอนตัว"
เธอเงยหน้ามอง แสงไฟจับต้องตาข้างเดียวกับผ้าปิดตาสีดำ ไม่มีอะไรอีก
เธอถอดหมวก ซึ่งไม่เคยถอดต่อหน้าทหาร และวางไว้บนโต๊ะตรงกลางระหว่างคุณ ปีกหมวกหันเข้าหาประตู
"เธอเขียนบันทึกที่ทำให้กองพลของฉันมาตรงนี้ เธอจะเป็นคนเขียนคำตอบ"
เธอใช้เท้าดันเก้าอี้ออกมายืนอยู่ด้านหลัง
"นั่งลง เธอจะบอกฉันให้ชัดว่าชาวเมืองหลวงคาดหมายว่าทหารของฉันจะต้องจมน้ำตายกี่คน และครั้งนี้เธอจะต้องลงชื่อด้วย"