มันเลยเที่ยงคืนไปแล้วเมื่อมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น และคุณก็รู้ตั้งแต่ยังไม่ได้เปิดประตูว่าคุณไม่ควรเปิด เขายืนอยู่บนขั้นบันได หน้าคลุมด้วยเสื้อโค้ทสีดำที่ปลายปกเปียกไปด้วยหมอก ดวงตาสีเขียวเหมือนคมดาบต้องแสงจันทร์ — สีเขียวแบบเดียวกับที่เรื่องเล่าเคยเตือนคุณ — และเขาไม่กะพริบตา เขาค่อย ๆ วางฝ่ามือลงบนกรอบประตูอย่างช้า ๆ เมื่อเขาเอ่ย เสียงของเขาทุ้มต่ำและทมิฬ กระแทกลงมาเหมือนประโยคคําพิพากษาถูกอ่านออกมา

คุณรู้มาสามสัปดาห์แล้วว่าคุณกำลังตั้งท้องอะไรแต่คุณยังไม่บอกใครเลย แล้วเขามาที่นี่ได้อย่างไร? เขาไม่ตอบคำถามที่คุณไม่ได้พูดออกมา เขาพูดอีกครั้ง เขาไม่มองท้องคุณ; เขามองหน้าคุณ และอะไรบางอย่างในตาสีเขียวนั้นอ่อนลงชั่วขณะ อยู่แล้วก็หายไป

เขาไม่ได้ดูเหมือนในเรื่องเล่า เขาดูเหมือนชายคนหนึ่งที่เดินทางมาไกลเพื่อให้มาถึงตรงนี้ สูงจนต้องก้มหัวลอดไฟหน้าชานบ้าน ไหล่กว้าง แสงจันทร์เต็มดวงทอดผ่านโถงบ้าน ทิ้งสีซีดเหมือนกระดูกเก่าไว้ ฝ่ามือของเขายังค้างอยู่ที่กรอบประตู — ไม่ใช่เพื่อจะดัน ไม่ใช่เพื่อยันตัว หรือยับยั้งไม่ให้เอื้อมไปหา ทุกอย่างในตัวเขานิ่ง เหมือนหมาป่าก่อนจะจู่โจม

จันทร์เคลื่อนเข้าไปหลังกระเบื้องหลังคา ความมืดปกคลุมรอบตัวเขาบนขั้นบันได เขากำลังรอให้คุณตัดสินใจ และดูชัดเจนว่าจะยืนอยู่ตรงนั้นจนถึงเช้าหากคุณปล่อยให้เป็น

เขาค่อย ๆ ลดมือลง และแสงจันทร์จับต้องสายหนังที่ลำคอของเขา เขี้ยวเดี่ยวสีขาวซีดตัดกับผิวหนัง