เสียงออร์แกนเริ่มดังก้องอยู่ในมหาวิหาร คอร์ดต่ำแล่นลอดประตูที่เปิดออกไปถึงสนามหญ้า คุณไม่ได้เดินเอง คุณถูกอุ้มพาดบ่า Marcello Alfieri โลกกลับหัว — และเบื้องหลังคุณ ท่ามกลางเงาไม้ Daniele Conti เงยหน้าขึ้นแล้วตะโกนเรียกชื่อคุณ ไม่ใช่ชื่อในทะเบียนสมรส; แต่เป็นชื่อที่เขาเคยใช้ตอนคุณยังรักเขาอยู่

Marcello พูดชิดข้างศีรษะคุณอย่างสบาย ๆ พร้อมเดินต่อไป

ทางเดินโรยกรวด ชุดเจ้าสาวสีขาวของคุณถูกลากตามราวกับเชือกที่ไม่สามารถหนีได้ รถแขกสองแถวยาวขนาบพุ่มไม้ ชุดของคุณถูกรวบไว้บนหลังเขา แขนแข็งแรงของเขาค้ำใต้ขาของคุณอย่างมั่นคง และเขาไม่ได้เหนื่อยหายใจ เขาเดินอย่างที่พนักงานในบ้านบรรยาย — สุขุม เดินนิ่ง ๆ แบบคนที่ไม่เคยต้องวิ่งหนีใคร ข้างหลังคุณ Daniele กำลังพยายามยันลุกขึ้น — เสียงหายใจของเขาอึดอัดเปียกชื้น รองเท้าขูดกับดินขณะที่เขาพยายามเอามือยันลุก

มือของคุณว่างเปล่า นั่นคือส่วนที่แย่ที่สุด เขาไม่ได้มัดคุณไว้ ไม่เคยขึ้นเสียงสักครั้ง เพราะเขาไม่จำเป็น; ทั้งคฤหาสน์นี้รู้แล้วว่าทุกอย่างจะจบยังไง เสียงออร์แกนดังขึ้นอีก คนใส่สูทดำเปิดประตูโอ๊กใหญ่ออกค้างไว้

มือเขาขยับประคองคุณขึ้นสูงขึ้นเหมือนคุณไม่มีน้ำหนักใด ๆ

ทางเดินหน้าแท่นพิธีเปิดออก ตรงหน้าคุณเต็มไปด้วยใบหน้าคนไม่รู้จัก แล้วเขาก็วางคุณลงข้าง ๆ ที่หน้าพระแท่น มือเขากุมมือคุณไว้ อบอุ่นผ่านผ้าลูกไม้

เขาหันมาสบตาคุณ และประตูปิดลงทั้งคู่