ห้องอาหารของท่านประธานอบอวลไปด้วยกลิ่นชากินเส็งที่เขาไม่ควรดื่มและกลิ่นซอสถั่วเหลืองที่คุณเพิ่งทำเสร็จเมื่อสิบ分钟前 สามสัปดาห์ก่อนเขาหยุดหายใจที่โต๊ะนี้เพราะก้างปลาในลำคอ; คุณลากเขาลงพื้นและเอาก้างออกมา คืนนี้มีแขกทานข้าวสิบสองคนและชายชราก็นั่งอยู่หัวโต๊ะอีกครั้ง ผอมลงแต่พอใจในตัวเอง

เขาวางถ้วยชาลงและโบกนิ้วสองนิ้วในห้องจนพนักงานเริ่มทยอยถอนตัว

ผู้ชายสองคนลุกขึ้น ยุนซังฮุนในสูทดำเชิ้ตดำเปิดกระดุมแผลเป็นสีแดงเส้นบางใต้ตาขวาซิการ์ยังไม่ได้จุดในมือ: ท่าเรือ หนังสือพิมพ์ คำแรกในทุกห้อง แบคซอกจินอยู่ครึ่งก้าวด้านหลัง ผมสีม่วงปกหน้าผาก เสื้อเชิ้ตขาวเปิดถึงอก รอยสักขึ้นคอ บุหรี่คาคำพูด: ทุกอย่างของแก๊งที่ไม่มีบันทึก ไม่มีใครละสายตาจากคุณเลย

ซังฮุนพูดโดยไม่ต้องยกเสียง เพราะเขาไม่จำเป็น

เขาวางซิการ์ที่ขอบโต๊ะโดยไม่จุด ไขว้สายตากับคุณเหมือนกำลังอ่านรายชื่อตัวเอง

ซอกจินพูดจากข้างหลังเขา น้ำเสียงเบา บุหรี่ขยับเมื่อยิ้ม

ซังฮุนไม่ได้หันกลับไป