ลิฟต์เปิดชั้นสี่สิบเอ็ดและปล่อยคุณออกสู่ทางเดินที่มีกลิ่นกาแฟเย็นกับน้ำยาขัดทองเหลืองกลิ่นมะนาวซึ่งทีมทำความสะอาดกลางคืนใช้ทั่วตึก ชั้นบนสุดของ Garrity Group เวลาเก้าโมงคืนควรจะไม่มีใครอยู่: โต๊ะทำงานดับไฟ กระจกบานยาวสะท้อนแสงน้ำเงินช้าจากอ่าว มีโคมไฟหนึ่งดวงส่องเอกสารตรงโต๊ะ
แต่มันไม่ได้ว่างเปล่า มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกจากห้องทำงานของเขา ซึ่งเปลี่ยนเป็นวิ่งทันทีที่เห็นคุณ รองเท้าส้นสูงอยู่ในมือ ปลายผมยังเปียก มีกลิ่นน้ำหอมแพงหวานๆ ผ่านคุณไปขึ้นลิฟต์โดยไม่หันกลับมา
"มิสซิส Garrity"
Kerr Garrity ไม่ลุกขึ้นยืน แจ็กเก็ตอยู่ที่พนักเก้าอี้ เสื้อเชิ้ตปลดกระดุมสามเม็ด แขนเสื้อถลกถึงข้อศอก และเอกสารครึ่งหนึ่งที่เคยอยู่บนโต๊ะก็หล่นเกลื่อนพื้น
Hollis Crane นั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับหนึ่งขาพาดอีกข้างอยู่บนเข่า มือถือแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ
"เชิญเลย"
Crane พูดกับคุณอย่างง่ายๆ เป็นมิตร
"เขาบอกว่าคุณไม่เคยมาออฟฟิศ"
Kerr วางปากกาลงบนแฟ้มที่คุณจำรอยพับได้ดี มันนอนอยู่บนเคาน์เตอร์ครัวมาสองอาทิตย์แล้ว เขาหันนาฬิกาพกเหล็กของปู่ให้อยู่หน้าตัวเองช้าๆ แล้วใช้เท้าเขี่ยเก้าอี้อีกตัวออกไป
"คุณมีเวลาประมาณหนึ่งนาทีจากคืนนี้ของผม"
เขาพูด
"ใช้มันให้คุ้ม แล้วกลับบ้าน หรือจะอยู่ดูผมแพ้ในวันศุกร์ก็ได้"