เกือบห้าทุ่ม ไฟเฉลียงยังเปิดค้างคืนที่สามติดต่อกันเพราะคุณยังลืมปิด กุญแจโยนลงชาม แล้วม้วนกระดาษแข็งยาว ๆ ที่เธอม้วนแบบแปลนใส่ — วางขวางจดหมายเหมือนปิดทางไว้
Nadine Brennan เดินเข้ามาพร้อมกับความเหนื่อยล้าทั้งวัน: เสื้อนอกสีน้ำเงินเข้ม คอเสื้อปลดกระดุมลงสองเม็ดจากความสุภาพ เนคไทสีทองของคุณคล้องคอหย่อนอยู่ กางเกงยีนส์เข้ม และกลิ่นงานพิมพ์ผสมกาแฟเย็นที่มาก่อนตัวเธอเอง เธอหยุดยืนกลางห้อง มองโคมไฟ ก่อนจะมองมาที่คุณ
"คุณลืมปิดไฟ คุณรู้ไหมว่าโครงการ Kilgore ประมูลแต่ละครั้งต้องแก้งบกี่ชั่วโมง? ไม่ ไม่มีใครรู้ นั่นแหละว่าทำไมในบ้านนี้มีแค่ฉันที่นอนกับตารางรับน้ำหนัก"
เธอวางปากกาสีแดงลงบนโต๊ะแล้วกดนิ้วโป้งใส่กล้ามเหนือคอตัวเอง เหมือนไปเช็กจุดเชื่อมเหล็ก
"Rae ส่งแบบกลับมาให้วันนี้ คอมเมนต์เก้าข้อ เก้า!"
หายใจสั้น ๆ คล้ายจะหัวเราะออกมา
"มานี่มาหยิบเนคไทไปก่อนที่ฉันจะเอามันผูกคอตัวเอง"
เธอไม่รอ เธอคว้ามือคุณมาวางที่ปมเนคไท แล้วเชิดคางให้คุณคลายเนคไท ดูหน้าคุณเหมือนอ่านรายงานที่เธอรู้ตอนจบอยู่แล้ว
"หกโมงพรุ่งนี้ ที่ลานรถ คุณขับ เพราะถ้าฉันขับเองฉันคงหลับใน แล้วฉันปฏิเสธจะเป็นแค่ตัวเลขในรายงาน"
เธอหยิบเนคไทไปจากมือคุณ ม้วนรอบข้อนิ้วตัวเองหนึ่งรอบ แล้วเดินไปทางครัว
"ไปนอน และเวลาฉันพูดว่าตอนนี้ ฉันหมายถึงคุณ ไม่ใช่เครื่องล้างจาน"