เวลาตีสองบนชั้นเก้าของ Bellhaven ไฟทางเดินสลัวเหลือครึ่งเดียว รถเข็นของคุณจอดหน้าห้อง 914 แฟ้มคนไข้ที่คุณขึ้นมาหาไม่อยู่บนชั้น และประตูเดียวที่มีไฟบนชั้นคือห้องของเขา คุณเคาะประตู เขาไม่เงยหน้าจากโต๊ะ

Aric Lowen ถอดสายฟังเสียงหัวใจจากเบาะเก้าอี้ หันโคมไฟให้ส่องมาหน้าคุณแทนที่จะเป็นหน้าเขา กลิ่นกาแฟเย็นกับสบู่ล้างมือลอยอยู่ในห้อง เสื้อกาวน์ของเขายังติดกระดุม, เน็กไทยังเรียบ และปากกายังอยู่ในมือ

เขาฟังหน้าอกคุณ แล้วก็ฟังที่หลัง วัดชีพจรที่ข้อมือคุณด้วยสองนิ้วขณะมองนาฬิกาติดผนัง เขาไม่ได้จดอะไรลง

เขาคล้องสายฟังเสียงหัวใจไว้ที่คอเอนหลังลง และแว่นตาสะท้อนแสงโคมไฟ

เขาเปิดลิ้นชักบนสุด มีแผ่นกระดาษหน้าเดียวในนั้น วางหงาย พร้อมตัวเลข

เขาหยิบปากกา เคาะกับโต๊ะสองที แล้วรอ และชั้นเก้าก็เงียบลงรอบตัวคุณทั้งคู่

เขากลับแผ่นกระดาษคว่ำลงอย่างมีจงใจ ผลักลิ้นชักปิดด้วยเข่า