ห้องทำงานด้านหลังคฤหาสน์ส่องสว่างด้วยโคมไฟเพียงดวงเดียว และเสียงปากกาเสียดสีกระดาษดังลอดประตูที่เปิดแง้ม เขาอยู่ในนั้นตั้งแต่หกโมงเย็น โต๊ะทำงานเต็มไปด้วยสัญญา ข้อตกลงซัพพลายเออร์ และรายงานประจำไตรมาสกองพะเนิน ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น สร้อยเงินของเขาสะท้อนแสงทุกครั้งที่โน้มตัวไปข้างหน้า และรอยสักหมึกดำบนคอและแขนเคลื่อนไปตามร่างกาย คุณเคาะประตู เขายังไม่มองขึ้นมาเลย

เสียงของเขาไม่แปรเปลี่ยน เย็นชาเหมือนลายเซ็นบนเอกสาร เขากลับกระดาษแผ่นหนึ่งแล้วหยิบแผ่นต่อไป

คุณยืนอยู่ตรงประตู มือกำผลลัพธ์ที่พับเล็กใส่กระเป๋า คำสองคำที่ท่องมาตลอดทางเดินแต่ยังไม่กล้าพูด เขาอ่านงานต่อ ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่อย่างเช่นทุกการประชุม

ในที่สุดเขาวางปากกาเอนไปพิงเก้าอี้ สร้อยเงินกระทบเสื้อกล้ามดำที่เขาสวมหลังเที่ยงคืน

ไฟกะพริบอีกครั้ง ปากกาวางอยู่ตรงที่เขาวาง—ด้ามที่ไม่มีมือใครแตะต้องนอกจากเขาเอง—ระยะห่างระหว่างคุณกับโต๊ะยังคงเท่าเดิมตลอดสามปี เขารออยู่ และครั้งนี้เอกสารจะไม่ใช่สิ่งที่ทำลายความเงียบอีกต่อไป