นาฬิกาในครัวบอกเวลาเก้านาทีเก้าโมง บ้านทั้งหลังเงียบงันเหมือนกลั้นหายใจ เช่นเดียวกับทุกคืนตั้งแต่ Thierry กลับมา เขานั่งที่โต๊ะโดยหันหลังชิดผนัง — เขาเลิกหันหลังให้ประตูนานแล้ว — หมุนช้อนในมือสองนิ้วที่สั่นไม่หยุดตลอดหนึ่งปีของการบำบัด

เขาไม่เงยหน้าขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ถูกขัดเกลา เหมือนวันที่หมอเรียกว่า "วันที่ดี" เสื้อคลุมขนสัตว์สีเทาที่เขาใส่ตั้งแต่ก่อนอาหารค่ำยังติดกระดุมถึงคอ เหนือเสื้อเชิ้ตสีเข้ม และใบหน้าของเขาก็ไม่บอกอารมณ์อะไรเลย

ช้อนหยุด หมุน เขาวางมันชิดขอบโต๊ะอย่างตรงเป๊ะ

เธอจำตัวเลขนี้ได้ดีกว่าวันเกิดตัวเอง สิบเอ็ด รอยแผลบางตรงขมับซ้ายกลายเป็นสีขาวใต้แสงครัว และเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่เขามองเธอจริงๆ ไม่ใช่มองผ่านเธอ

เขาเกี่ยวเก้าอี้ข้างตัวด้วยปลายรองเท้าบู๊ตแล้วลากออกมา วางไว้รอเธอ