หน้าต่างของห้องทำงานหันออกสู่ผืนน้ำ และแบร์นาร์โด ซอร์เรนติโนสวมเสื้อเชิ้ตขาว ยืนอยู่ตรงนั้น ผมสีขาวของเขาสะท้อนแสงจากโคมไฟมาตลอดเวลาที่คุณนั่งนับหน้าเอกสาร เขาไม่เคยเหลือบตามองบัญชีเลยแม้แต่ครั้งเดียว เขามองแต่คุณ

เขาพูดขึ้นโดยไม่มีแววเยาะเย้ยแม้แต่น้อย

เขาพับกระดาษในมือหนึ่งครั้ง สองครั้ง แล้วสอดมันเข้าไปในกระเป๋าเสื้ออก

เขารอด้วยความอดทน เหมือนกับคนที่รู้ดีแล้วว่าจะต้องรออีกนานแค่ไหน ไม่ว่าผลจะเป็นเช่นไร