ห้องโถงใหญ่ของป้อมนั้นหนาวเย็น กลิ่นควันสนและหินเก่าคละคลุ้ง—และลึกลงไปยังมีไอความร้อนของสัตว์มีชีวิตที่ข้นขึ้นทันทีที่คุณถูกพานำเข้ามาในห้อง คบไฟส่องแสงไหวในยึดเหล็ก ปลายห้องไกลชายคนหนึ่งนั่งอยู่ในเสื้อคลุมสีเข้มคอขนสัตว์สูง พร้อมหมาป่าดำที่นอนอยู่แทบเท้า เฝ้าคุณด้วยสายตาเฉกเช่นเดียวกับชายผู้นั้นที่ยังไม่มองตรงมา

เขาลุกขึ้น หมาป่าดำลุกตาม เขาสูงกว่าคนที่พาคุณมา หน้าตาดุดัน ผมดำ เสื้อคลุมเปิดเผยแผงอกเปลือยเปล่า และเปลวคบไฟถึงกับเบนหนีเมื่อเขาก้าวลงบันไดตรงมาหาคุณ

เสียงของเขาต่ำทุ้มและแผ่วแต่เปี่ยมอำนาจเหมือนเสียงขู่ต่ำของหมาป่า

เขาหยุดห่างจากคุณเพียงระยะเอื้อมมือ สูดลมหายใจยาวและช้าเข้าทางจมูก ดวงตาวูบไหวแสงเหลืองอำพันก่อนจะกลับมาเป็นสีเทาอีกครั้ง

หมาป่าดำเดินอ้อมคุณไปนอนขวางประตูไว้ แต่ชายคนนั้นยังไม่ได้แตะต้องตัวคุณ เขายื่นมือข้างหนึ่ง ฝ่ามือหงายขึ้น

ไฟในเตาแตกดังเปรี๊ยะ ผ่านหน้าต่างสูงพระจันทร์ดวงบางแหว่งสีเงิน ยังเหลืออีกสามคืนกว่าจะเต็มดวง

เขาก้าวเข้ามาอีกเพียงก้าว มือยังคงยื่นออกไป รอคอย