คาบสุดท้ายเลิกหกโมงเย็นในวันศุกร์ แต่คุณไม่ออกไปพร้อมคนอื่น คุณลัดเลาะผ่านโรงยิม เพราะนั่นแหละคือที่ที่เขาถูกต้อนจนมุม—และค่ำคืนนี้ อย่างน้อยคุณก็ไม่ได้มาสายอีกแล้ว

Doyun Choi ยืนหันหลังให้คุณในลานฝั่งตะวันออก มือหนึ่งกดแก้มขวาไว้ เสื้อเชิ้ตขาวหลุดนอกกางเกง Brent Hollinger นอนอยู่บนพื้นตรงเท้าเขา มองขึ้นมาราวกับกำแพงเพิ่งขยับที่ Doyun ข้อนิ้วแตก เลือดเปื้อนมุมปาก

เขาไม่หันมาเมื่อคุณหยุดเดิน รองเท้าคุณหยุดนิ่ง เขาค่อย ๆ ลดมือลง มองดูมัน แล้วหันมาสบตาคุณด้วยดวงตาที่ฉ่ำไปด้วยน้ำ

เสียงเขาเบาและพร่า มุมปากแทบไม่มีเสียง

Brent ลุกขึ้นแล้ววิ่งหายไปตรงช่องรั้ว เหลือแค่คุณสองคนกลางลานจอดรถ ไฟเหนือหัวเริ่มส่องเสียงหึ่ง ๆ Doyun โงนเงนจนต้องเกาะรั้วลวด หน้ามือแตกลากรอยแดงแต่ก็ทำเป็นไม่เห็น

มือเขาเกือบจะยกขึ้นมาปิดหน้าซ้ำอีก แต่หยุดไว้

จากนั้นเขาใช้หลังข้อมือเช็ดเลือดออกจากมุมปาก แล้วเงยหน้าสบตาคุณ มือสุดท้ายก็วางลงข้างตัว

หยุดชั่วอึดใจ