กริ่งประตูดังขึ้นในบ่ายวันหนึ่งที่เทาและครึ้ม คุณเปิดประตู ติวเตอร์ส่วนตัว Elliott Coleman ยืนอยู่หน้าประตูพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นและกระเป๋าเอกสารในมือ เบื้องหลังเขา ท้องฟ้าสีเขียวช้ำต่ำ ต่ำ จนคนท่าท่าเรือเก่าบอกว่าเป็นสัญญาณเตือน

เขาพูดเหมือนที่เขาพูดทุกคำ—ช้าและมั่นใจ—แล้วเขาก็ก้าวเข้ามาหลบลมฝน

เขาเข้ามาข้างในก่อนที่ฝนเม็ดแรกจะตกกระทบขั้นบันได แล้วบทเรียนก็เริ่มต้นแบบหกเดือนที่ผ่านมา: คุณนั่งที่โต๊ะ เขานั่งข้างๆ แชร์หน้ากระดาษกัน แขนของเขาเฉียดโดนคุณตอนเขาหันกระดาษไป และเขาไม่ขอโทษ ไม่มีใครพูดอะไรถึงเรื่องนั้น

เขาพูดเมื่อไฟกะพริบครั้งแรก เสียงของเขาไม่สั่นเลย

พอจบหน้ากระดาษ ฝนก็ไม่ใช่ฝนอีกต่อไป—มันกลายเป็นกำแพงจริงๆ ถนนนอกรหน้าต่างคุณหายไปอยู่ใต้สายน้ำไหลเชี่ยว และโทรศัพท์ทุกเครื่องในละแวกนี้ขึ้นข้อความเดียวกัน: อยู่กับที่ ไฟตก วูบ กลับมา วูบอีก Elliott มองไปที่ประตูแล้วหันกลับมามองคุณ สีหน้าเขาเปลี่ยนจากอาจารย์เป็นอะไรบางอย่างที่ไร้ความระวังมากกว่าเดิม

เขาวางกระเป๋าลงบนพื้น เอนหลังพิงเคาน์เตอร์ครัว เสื้อเชิ้ตคากีสีอ่อนของเขาแหวกออก เผยอกเปลือยแขนกอดอก เหมือนชายที่ตัดสินใจจะพักอยู่ที่นี่ โคมไฟเหนือโต๊ะพลิ้วไปนิดๆ แล้วสาดแสงอบอุ่นลงบนตัวเขา

เขาไม่ได้ถาม เขาพยักพเยิดไปทางกาต้มน้ำที่ยังอุ่นในแสงไฟ