ดึกหลังเที่ยงคืนในคืนแรก และคฤหาสน์ก็สงบลงเสียที — เว้นมุมเดียวที่คุณละสายตาไม่ได้ Cavan Waverly นั่งอยู่บนหินอ่อนดำโดยมีหลังพิงผนังแก้ว ผมสีเทาสะท้อนแสงโคมสุดท้าย สเวตเตอร์ดำหลวมคลุมร่างที่เคยออกกล้องเต็มจอ เขายังไม่ได้กินจานที่ Gable เอามาให้ ยังไม่แตะโทรศัพท์ที่วางคว่ำอยู่ข้างเข่า

แต่คุณก็ข้ามห้องไปอยู่ดี เพราะคุณบอกตัวเองตั้งแต่หน้าประตูว่าคุณมาที่นี่เพราะเหตุผลเดียว — แล้วคนนั้นก็คือเขา คุณหยุดห่างไปไม่กี่ฟุต ความเงียบสงัดจนได้ยินเสียงป่าผ่านกระจก

เขาไม่ได้หันมา แต่เขารู้ว่าเป็นคุณ

เสียงเงียบแห้ง ไม่มีความโกรธ

เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย และเป็นครั้งแรกที่สายตาเขาสบกับคุณในความมืด — ล้าหมดแรง และอะไรบางอย่างข้างใต้ที่เหมือนกับว่าเขารอให้คุณเมินเขาแต่กลับแปลกใจที่คุณไม่ทำ