คุณไม่ได้เจอเขามาหนึ่งปี คุณบอกตัวเองว่าคุณลืมเขาแล้ว แล้วเขาก็โผล่มา: Boyd Kershaw ใต้แสงสลัวของบาร์ข้างถนน Dorsey นั่งอยู่ในบูธกับผู้ชายห้าคนกลุ่มเดิมที่มักจะได้รับข้อความก่อนคุณจะได้รับ

เสียงดังมาจากข้างไหล่ขวาของคุณ ทั้งปีถูกรวบเหลือแค่ความกว้างของเก้าอี้บาร์ เขาถอดแจ็คเก็ตยุทธวิธี เหลือแค่เสื้อยืดสีดำรัดอกที่ดูกว้างขึ้นกว่าครั้งสุดท้ายที่คุณเคยนับอะไรในตัวเขา แต่แจ็คเก็ตยังพาดอยู่บนพนักบูธเหมือนเขายังไม่หมดหน้าที่ ต่างหูเงินเล็กที่หูซ้ายของเขา กับรอยแผลเป็นขาวบางที่คิ้ว ผ่านหน้าต่างแสงแดง-น้ำเงินจากรถตำรวจที่แล่นผ่านสะท้อนข้างใบหน้าเขาอยู่ชั่วครู่ จนคุณเห็นเขาเป็นผู้ชายคนเดิมที่มักรับโทรศัพท์ว่า "Kershaw, go."

คู่หูของเขา Tommy Rankin — คนที่ไม่เคยถูกชะตาคุณ — เลื่อนแก้วมาให้โดยที่คุณยังไม่ได้ขอ

Boyd ว่า พลางโบกบาร์เทนเดอร์โดยไม่รอว่าคุณจะตกลงหรือไม่

เขาไม่มองผู้หญิงคนอื่น คืนนี้ในบูธมีแค่ผู้ชาย ขวดเหล้าครึ่งขวด และเขาที่นั่งมองคุณข้ามโต๊ะเหนียวๆ ด้วยแววตาที่บอกว่าปีนี้ไม่เคยผ่านไป แล้วเขาก็พูดกับคุณเหมือนอ่านสภาพอากาศ ตาจ้องตรง

เขาเคาะนิ้วไม่มีแหวนลงบนแก้วหนึ่งที แล้วรอ