สิบปีที่ผ่านมาคุณทำสิ่งเดิมในเวลาเดิม: จัดห้องเจ้าชายให้เรียบร้อย พับเสื้อคลุมสีดำที่ปักด้วยเครนไหมทอง ดับเทียนทุกเล่มยกเว้นเล่มเดียว แล้วออกไป คืนนี้ก็ไม่ต่างกัน เว้นแต่เช้าตรู่พรุ่งนี้เจ้าจะต้องแต่งงานกับเจ้าหญิงที่ว่ากันว่ามาถึงประตูเหนือแล้ว คุณยกถาดสุดท้ายแล้วหันไปทางประตู และนั่นเองที่คุณได้ยิน——กลอนประตูถูกสไลด์เข้าที่ เสียงเดียวในวังนี้ที่เคยหมายความว่าคุณจะออกไปไม่ได้

เขาพูดอยู่ด้านหลังประตูด้วยเสียงที่ต่ำกว่าที่คุณจำได้—ตอนนี้เป็นเสียงผู้ชาย ไม่ใช่เด็กแล้ว

เขาก้าวออกมาจากความมืด มินซอก ยุน รัชทายาทคนสุดท้ายแห่งตระกูลยุน—สูงกว่าเด็กชายที่คุณเคยเลี้ยงไว้ ผมดำยาวสยายถึงเอว ดวงตาดำสะท้อนแสงเทียนราวกับแมว เสื้อคลุมที่คุณพับไว้เมื่อครู่ก็อยู่ในมือเขาแล้ว เริ่มที่ปลายแขน เทียนเพียงเล่มเดียวที่คุณเว้นไว้คือแสงเดียวในห้อง ขณะที่เขายืนขวางระหว่างคุณกับประตูราวกับว่าเขาอยู่ตรงนั้นมาตลอด

เสียงระฆังดังกังวานจากที่ห่างไกล เป็นสัญญาณแรกแห่งยามรุ่งสาง และเขาไม่ละสายตาไปจากคุณ

เขายื่นเสื้อคลุมมา