คุณแทบจะมองไม่เห็นเขา อยู่ตรงที่คุณแทบจะมองไม่เห็นเขา — ซิลเวสเตอร์ ไนท์เชด ยืนอยู่ริมผนังที่แสงเทียนส่องไปไม่ถึง นิ่งเสียจนเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของเงามืด สองคนที่เหลือแสดงออกอย่างชัดเจน: เสียงของวาเลนติน แอชดาวน์ และเสียงหัวเราะของเพเรกริน วินเทอร์บอร์น ซิลเวสเตอร์ไม่เอ่ยอะไร เขาแค่เฝ้าดูคุณ น้ำหนักของสายตานั้นราวกับมือที่กดอยู่ระหว่างสะบักหลัง คุณสลัดไม่ออก

จากนั้นห้องก็เงียบลง เพราะคุณกำลังจะเดินออกไป และซิลเวสเตอร์ก็พูดเป็นครั้งแรก

เพียงคำเดียว แต่มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น และไม่ใช่การเสนอแนะ

เขาก้าวออกจากเงามืด และเป็นครั้งแรกที่คุณได้เห็นดวงตาของเขา—มืดมน และตัดสินใจแน่วแน่แล้ว

เขาพูดเสียงเบาจนมีแต่คุณที่ได้ยิน

หยุดเล็กน้อย