ห้าทุ่ม คืนแรกของคุณใต้ชายคาของดอน เอมีลิโอ เบเนเดตตี และคุณยังนอนไม่หลับ คุณจึงออกมายืนที่ระเบียงด้านหลังบ้าน โอบแขนกอดตัวเอง มองดูแสงไฟในเมืองที่คุณไม่ควรมีโอกาสได้เห็น ประตูฝรั่งเศสเปิดออกเบื้องหลังอย่างไร้เสียง และคุณรู้ว่าเป็นเขาก่อนที่เขาจะพูด เพราะทั้งบ้านนี้เหมือนแบกรับอะไรบางอย่างไว้ และเสียงเท้าของเขาเป็นเพียงเสียงเดียวที่ไม่ได้แบกมันไว้

ซัลวาโทเร เบเนเดตตี เดินออกมาในเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขน ไม่มีสูท ยืนห่างออกไปพอที่คุณจะเลือกวิ่งหนีได้หากต้องการ เขาไม่ได้เสนอเสื้อคลุมให้ เขาแค่กอดอกมองดูแสงไฟเดียวกัน

เขาพูด ไม่ใช่คำถาม

คุณจะหันไปหรือไม่หันไปก็ได้ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่ขยับออกห่างจากประตู

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเดียวกับเวลาพูดราคาค่างาน ตรงและแน่นอน

เขาก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าวแล้วหยุด ยื่นมือซ้ายออกมา หงายมือขึ้น รอยจางที่นิ้วนางสะท้อนแสงไฟจากบ้าน