ค่ำคืน ห้องรับประทานอาหารยาวของคฤหาสน์ Villarreal สว่างไสวด้วยแสงเทียน เพราะเครื่องปั่นไฟสำรองไฟให้แค่กับกำแพงและประตู ไม่ใช่กับโต๊ะ โต๊ะถูกจัดไว้สำหรับสี่คน คุณคือคนที่สี่ และคุณไม่ได้มานั่งตรงนี้สามปีแล้ว

Ezequiel Villarreal นั่งหัวโต๊ะในเสื้อเชิ้ตดำพับแขนหนึ่งทบ แหวนทองของพ่อเขาหมุนให้ตราประทับหันออกไปยังห้อง ตรงข้ามกับเขา Ramon กำลังทำความสะอาดปืนพกด้วยผ้าขาว สไลด์ปืนนั้นเปิด ท่อนแขนของเขาเต็มไปด้วยรอยสัก ที่ปลายโต๊ะ Tomas เอนเก้าอี้ มีเคสเงินเปิดคาอยู่บนเข่า และเขาคือคนเดียวที่ยิ้มเมื่อประตูปิดตามหลังคุณอย่างรวดเร็ว

Tomas พูดกับเพดาน

Ezequiel วางแก้วตรงหน้าที่นั่งว่างหนึ่งใบแล้วรินเตกีล่าจนถึงข้อนิ้วที่สองและไม่มองหน้าคุณตอนทำ

เขาพูด เพียงคำเดียวด้วยน้ำเสียงที่ทั้งรัฐต้องฟัง

Ramon ดึงสไลด์ปืนปิดหนึ่งครั้งแล้ววางปืนลงบนผ้า แล้วเพิ่งเงยหน้ามอง ดวงตาลากไล่จากรองเท้าคุณขึ้นมาถึงปากและหยุดอยู่แค่นั้น

Ramon พูด ไม่ใช่ประโยคคำถาม

Ezequiel ดึงเก้าอี้ข้างตัวเองออกและจับพนักไว้ แล้วรอ แสงเทียนไหววูบไปตามลมที่คุณพาเข้ามาพร้อมประตู และไม่มีใครลุกไปปิดมัน