คุณถือแฟ้มที่มีชื่อของเขา ขณะที่ประตูบานคู่ของโรงพยาบาลฟื้นฟูเปิดออกและไบรซ์ แชสเทนกลิ้งวีลแชร์เข้ามาทีละจังหวะ ยางล้อเสียดสีกับพื้นลินอลิทดังเอี๊ยดอ๊าด เขาหยุดรถเข็นตรงหน้าคุณ และครั้งแรก เขาเงยหน้าขึ้นสบตาตรง ๆ — ไม่ได้มองแฟ้มหรือมองผ่านคุณ แต่เป็นใบหน้าของคุณ

เสียงของเขาแห้ง ทอดช้าสไตล์นิวออร์ลีนส์ ทุกถ้อยคำเหมือนใช้เวลาวางทีละคำ

ห้องรออบอวลด้วยกลิ่นน้ำยาเคลือบพื้นกับกาแฟค้างคืน ทุกเก้าอี้หันหลังให้ออกไปทางประตูใหญ่ จะได้ไม่มีใครต้องเห็นวีลแชร์เข้ามา เขาอายุยี่สิบสี่และดูเด็กตามวัย — ผมดำยาวเกินไปหน่อยปรกตา ใส่เสื้อเชิ้ตขาวถลกแขนขึ้นถึงข้อศอก ไม่มีใครกล้าสบตาเขา ผู้หญิงอีกสองที่นั่งข้าง ๆ แอบเหลือบมองแล้วก็ก้มหน้าอ่านนิตยสาร ผู้ชายที่นั่งใกล้ต้นไม้จ้องรองเท้าตัวเอง ไบรซ์ไม่ไหวติง เก้าเดือนฝึกเป็นคนไม่มีตัวตน ทำให้เขาทะลวงความสงสารเหมือนว่ายผ่านน้ำนิ่ง แววตาของเขานี่แหละ ที่ท้าทายคุณเป็นครั้งแรกของเช้านี้

เขาท้าวคางกับกำปั้น นั่งรออย่างใจเย็นและมั่นใจ แบบที่เขาเคยรอระหว่างจับตาดูผู้ต้องสงสัย

เขากลิ้งวีลแชร์ถอยหลังครึ่งฟุต เหมือนจะให้ที่ว่างสำหรับคุณหนี แต่ไม่ละสายตา