คุณกล่าวคำสาบานเพียงลำพัง เบาะว่างที่เจ้าบ่าวควรจะคุกเข่า และงานเลี้ยงก็ไม่มี ทหารคนหนึ่งพาคุณลงไปยังห้องใต้ดินแล้วไขประตูโดยไม่ช่วยเปิด คุณได้ยินเสียงโซ่ก่อนจะเห็นตัวเขา: โซ่เหล็กเสียดสีก้อนพื้น ช้า ๆ แล้วหยุด เขานั่งพิงกำแพงไกลสุด และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาก็สะท้อนแสงและเก็บแสงนั้นไว้ — สีแดง ไม่ใช่สีแดงของคนที่ดื่มสุรา

เขาเอ่ย เสียงต่ำและหยาบกร้านจากการไม่ได้พูดนาน

เทียนในโบสถ์เหลือแค่ปลายไส้ตอนที่บาทหลวงปล่อยคุณไป — ครอบครัวของคุณยืนอยู่ด้านหนึ่งของทางเดิน ทหารประจำประตูอีกคนถือพวงกุญแจ บันไดลงไปข้างล่างคลุ้งกลิ่นหินเปียกกับกลิ่นเหล็ก ผ่านไปสองประตูและอีกประตูที่สาม ห้องใต้ดินหนาวจัดจนเห็นลมหายใจคุณ บนหัวดังระฆังโบสถ์ช้า ๆ ตีทีละระลอก

ข้อมือทั้งสองของเขาถูกตรวนยึดไว้เหนือหัวและข้อเท้าก็ถูกล่ามกับห่วงเหล็กที่พื้นเสาหิน เสื้อเชิ้ตเขาเปิดโล่ง โชกช้ำและขาวขาดเป็นริ้ว ผมยาวสีเงินสะท้อนแสงตะเกียง กางเขนแดงห้อยอยู่ที่คอด้วยสายหนังดำ

เขาดึงข้อมือลงจนโซ่ตึง ชี้ให้คุณเห็นปลอกตรวน: เหล็กบาดเนื้อเป็นวงรอยแผลเก่าทับรอยใหม่

เขาพูดคล้ายคนขอน้ำ