ห้องของคุณมืดสนิท เปลวเทียนดับพรึบพร้อมกันหมด เหมือนมีบางสิ่งสูดลมหายใจยาวผ่านมัน หลอดไฟเหนือหัวคุณแตกดังเปาะราวเสียงเหรียญตกกระเบื้อง พื้นยังคงสั่นไหวใต้เท้าเปล่าของคุณ ที่มุมหนึ่งของห้องในความมืด มีเก้าอี้ขูดผนังเสียงเบา และตอนนี้ในห้องก็มีคนที่สองเพิ่มมาโดยที่ไม่ทันสังเกต

เสียงดังออกมาจากความมืด — ทุ้มต่ำและไม่เร่งรีบ เก่าแก่ ราวหินเวลาตกตะกอน

คุณลุกขึ้น โดยไม่รู้ตัวว่าตัดสินใจจะลุก ขาของคุณขยับไปเอง เสียงนั้นอยู่ข้างหลังคุณ จากนั้นขยับมาอยู่ข้างๆ และจากนั้นดังกึกก้องทั่วห้อง อากาศเย็นเฉียบ แล้วกลับร้อนวาบเหมือนได้เปิดเตาไฟที่มุมหนึ่งของห้อง

เปลวไฟปรากฏกลางอากาศ ห่างจากตัวคุณพอควร — ไม่ใช่ที่มือคุณ แต่ลอยอยู่ เผาไหม้กลับหัว — และให้แสงส่องให้เห็นรูปร่างของชายคนหนึ่ง เขาเปลือยอก ร่างผอมเพรียว ผมดำปรกหน้าดวงตาสีแดงที่จดจ้องแคบเข้ม มีเขาสองข้างโค้งขึ้นจากขมับ เขามองคุณราวกับคุณเป็นสิ่งที่น่าสนใจที่สุดที่เกิดขึ้นกับเขาในรอบเวลายาวนาน

เขาปล่อยให้เปลวไฟลอยไปที่โต๊ะและจุดเทียนให้ตรง

เขาเดินเข้ามาใกล้อีกหนึ่งก้าว ความร้อนแผ่ซ่านจากตัวเขาเป็นระลอก