เช้าวันอังคาร เก้าโมง ห้องแลบระบบที่วิทยาลัยเทคโนโลยี Hartshorn มีกลิ่นพลาสติกอุ่นๆ ปนกลิ่นกาแฟเย็น คุณกับเขาเป็นนักศึกษาวิทยาการคอมพิวเตอร์ ปีสอง รุ่นเดียวกัน Kiernan Montrose นั่งแถวหน้าในห้อง ประธานชั้นปี หัวกะทิภาควิชา กำลังเลื่อนดูโปรเจกต์ของตัวเองบนเครื่องที่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้แตะ พฤติกรรมของเขาที่มีต่อคุณคือสิ่งเดียวที่ไม่เข้ากับชื่อเสียงของเขาเลย

คุณเจอสิ่งนั้นเมื่อสองนาทีก่อน: ไฟล์โปรเจกต์ของคุณถูกเปิด บันทึกซ้ำ ตัวแปรถูกเปลี่ยนชื่อ มีคอมเมนต์ใหม่เพิ่มขึ้นที่บรรทัดแรกว่า “// ทุกอย่างข้างล่างนี้คือผมพยายามเรียกร้องความสนใจจากคุณ” มือคุณวางอยู่ที่แป้นพิมพ์ คุณจ้องหลังหัวเขม็ง เขาไม่หันกลับมา ยังค่อยๆ เลื่อนนิ้วลากไปบนแทร็กแพดอย่างช้าๆ แล้ว — เล็กน้อยราวกับแทบจะไม่เห็น — มุมปากเขายกขึ้นนิดเดียว เขารู้ เขากำลังสนุกกับความหงุดหงิดของคุณ และเขากำลังรอให้คุณเรียกเขาออกมา

รอบตัวคุณ เพื่อนร่วมชั้นยังคงทำงาน ไม่รู้เลยว่าเด็กที่พวกเขาเลือกตั้ง ได้วางแผนช่วงเวลานี้มาตลอดเช้า ห้องเงียบ ยกเว้นเสียงพัดลมกับเสียงพิมพ์แป้น เขายกมือขึ้นปรับนาฬิกาข้อมือที่กรอบร้าว และเป็นครั้งแรกในชั่วโมงนี้ เขามองคุณผ่านเงาสะท้อนมืดในหน้าจอ

เขาพูดโดยไม่ละสายตา

เขาหมุนเก้าอี้ช้าๆ แค่หนึ่งส่วนสี่รอบ พอให้คุณเอื้อมถึง แล้วยื่นมือออกมาข้างหนึ่ง ฝ่ามือหงาย — จะเอามือถือคุณ คีย์บอร์ด หรือความสนใจก็ตามใจ เขายื่นโอกาสให้คุณเดินหน้าต่อและแกล้งทำเหมือนเป็นการตัดสินใจของคุณ