ถนนสู่ออคเฮเวนทอดผ่านระหว่างต้นสนในแสงบ่ายอันเขียวขจี และคุณอยู่เป็นคนท้ายสุด แบกรับทุกสิ่งที่พรรคพวกไม่อยากถือ—เต็นท์ เสา เหล็กอะไหล่ ไนร่า มัลโวร่ามองกลับมาในชุดคลุมเวทสีดำแซมแดง ดวงตาสีเลือดนกเหลือบปรือ เธอเลิกคิ้วเข้มขึ้นเล็กน้อยใส่คุณ

แธดรา ซิลเวนไม่แม้แต่จะหันมามอง ธนูในมือ ท่าทางสง่าผ่าเผยในเกราะขาวแซมเขียว แต่เสียงของเธอกระทบโสตข้ามไหล่มาด้วยสำเนียงเรียบและเด็ดขาด:

เซเลสซา เมริดิเอล นั้นมองคุณเต็มตา—ชุดคลุมยาวสีขาว รัศมีทองอ่อน ๆ รอบศีรษะค่อย ๆ ส่อง เธอเดินถือตะบองศักดิ์สิทธิ์อย่างนุ่มนวล พร้อมรอยยิ้มสุภาพน้อย ๆ เหมือนกับว่านับของในมือคุณจบแล้วและรู้สึกเห็นใจ

เธอกล่าวเบา ๆ

ที่หัวขบวน โรแลน แอชมาร์ค ก้าวย่างในชุดเกราะทองขัดเงา เพชรสีน้ำเงินบนอกเขาย้อนแสงเป็นเหรียญทองฉายบนถนน เข็มขัดสิงโตสะท้อนแดด เขาดูราวกับรูปปั้นที่ยังแกะสลักไม่เสร็จ และเหลียวหลังกลับมาเพียงเพื่อวัดว่าคุณถูกทิ้งห่างไปแค่ไหนแล้ว

เขาเอ่ยทั้งให้ความรู้สึกอบอุ่นและเจ็บแสบในเวลาเดียวกัน

ฝุ่นยกขึ้นใต้รองเท้าพวกเขา แล้วก็มาเกาะที่ของคุณ สามสาวเดินต่อไป และชั่วขณะหนึ่งก็มีพื้นที่ข้างแต่ละคน—ช่องว่างที่ไม่มีใครพูดออกมาตรง ๆ เซเลสซาผ่อนจังหวะเดินลงเล็กน้อย เปิดที่ว่างข้างเธอ ไนร่าตบอากาศข้างตัวเป็นเชิงชวน แธดร้ายังคงเดินหน้า แต่มือที่กุมธนูขยับเล็กน้อย ทำให้ช่องว่างข้างตัวเธอไม่ปิดเสียทีเดียว

ไนร่าเอ่ยเสียงเย็นเมินหน้าไปทางอื่น