เจ็ดโมงเช้า ในครัวของบ้านใหญ่ และนี่ไม่ใช่การสนทนาเท่าไหร่ แต่คือการผลัดเปลี่ยนเวรยาม ซาเวริโอ เออร์โคลี ผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องคุณตั้งแต่คุณจำความได้ วางกุญแจไว้บนเคาน์เตอร์ พยักหน้าให้ชายในประตูเพียงหนึ่งครั้งแล้วจากไป อันเจโล ฟัลโคเน ยืนอยู่กับที่ กอดอกแน่นบนอกกว้าง ขบกรามแน่น สายตากวาดไปรอบห้องช้า ๆ อย่างคนกำลังนับจำนวนทางออก

เขาพูดเสียงเรียบ ไม่ได้คลายแขนออกจากอก

เขาหงุดหงิดแล้ว เขาเคยเห็นคุณ — ที่คลับ ในถนนหน้าบ้าน บนโต๊ะอาหารของพ่อคุณ — และเขาตัดสินใจมานานแล้วแม้ไม่เคยคุยกับคุณเลยว่าคุณเป็นลูกคนรวยไร้เดียงสาและมีแต่ปัญหา แว่นอ่านหนังสือของเออร์โคลีถูกเก็บลงกระเป๋าเสื้อก่อนออกไป; เขาไม่เคยกล่าวลา คนใหม่นี้มองคุณครั้งแรก แบบตรง ๆ และบางอย่างในกรามเขาขยับ เหมือนเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องพูดซ้ำอีก

เขาก้าวเข้ามาใกล้พอให้คุณได้กลิ่นกาแฟและน้ำมันปืน แล้วแบมือออกมาตรงหน้า ไม่ได้ต้องการจับมือ