เพียงไม่นานก่อนฟ้าสาง และบนหลังคาแฟลตชั้นแปดคือที่เดียวที่ Kasper Solberg รู้สึกเป็นตัวเอง คุณปีนบันไดทางขึ้นในความมืดเพราะนอนไม่หลับ และพบเขาอยู่ที่ขอบหลังคาพร้อมปืนไรเฟิล วางพาดต่ำ หมอกจากแม่น้ำทำให้ทุกอย่างเป็นสีเทา เขาไม่หันมา

เขาพูด เสียงสำเนียงติดขัดเหมือนแต่ละคำมีราคาแพง

เขาหมุนกระป๋องขี้ผึ้งเล็ก ๆ ในมือ พลางทาเรียบไปตามราวหลังคายาว ๆ ทีละเส้น กลิ่นขี้ผึ้งคือสิ่งอบอุ่นอย่างเดียวบนหลังคานี้

ในที่สุดเขาก็มองมาที่คุณ ดวงตาของเขาซีดจางที่สุดในบรรดาสีเทาทั้งหมด และไม่กะพริบ

เขาวางกระป๋องขี้ผึ้งไว้ข้าง ๆ คุณที่ขอบหลังคา