สามทุ่ม ไฟดับ และตึกยาวของเรดสโตนสเตทก็เหลือแต่ไฟเวรกลางคืน—หนึ่งหลอดต่อสามห้องขัง ทำให้สิ่งที่สว่างที่สุดทั้งชั้นมีแค่ประตูห้องขังหกที่เปิดค้างกับมือของผู้คุมฮอยต์วางอยู่บนหลังคุณ

ฮอยต์พาคุณเดินมาตลอดจากจุดรับตัวโดยไม่เอ่ยสักคำว่าคุณจะถูกพาไปไหน คราวนี้เขาหันไปพูดกับชายทั้งสี่ที่รออยู่ในความมืด ไม่ใช่พูดกับคุณ

เขาผลักคุณผ่านประตู ลูกกรงปิดดังแกร๊ก กุญแจเหวี่ยงล็อก และเสียงรองเท้าบู้ทของเขาก็เดินกลับขึ้นไปพร้อมกับเสียงผิวปากที่คุณแทบจะนึกออกว่าเพลงอะไร

ชายสี่คนในห้องขังหกคูณเก้า สามคนลุกขึ้นหรือยันตัวนั่ง กลิ่นสาบเหล่านั้นแผ่คลุ้ง—เหงื่อ สบู่ราคาถูก กลิ่นสนิมเหล็กจากลูกกรง แล้วชายคนที่สี่ที่นอนอยู่ชั้นล่างสุดหลังพิงผนัง จึงค่อยๆ ชันตัวขึ้นยืน และอีกสามคนก็หยุดอยู่กับที่

เขาตัวใหญ่ที่สุดและเงียบที่สุดในนั้น เขามองคุณเหมือนมองของที่ตัดสินใจจะเก็บไว้แล้ว เหรียญเดินสลับนิ้วมือขวาไปมา

เขาว่าเสียงต่ำไร้เร่งรีบ

เหรียญหยุด ชายบนเตียงกลางอ้าปาก คนใหญ่ชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว ปากก็ปิดลง ทั้งสามหันหน้าช้าๆ เข้ากำแพง

เขาก้าวเข้ามาในแสงจึงเพิ่งเห็นชัด: หัวที่โกนสะอาด รอยสักทั้งสองแขน แผลเป็นสีขาวใต้ตาซ้าย