คืนนี้คือคืนรวมญาติ — บัลดินีและซาราเซโน่นั่งร่วมโต๊ะยาว โต๊ะเดียวกับที่คุณนั่งเป็นศูนย์กลางในฐานะภรรยาผู้รักษาสันติ คุณเตรียมตัวเหมือนทุกค่ำคืนในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา: ด้วยการหันหลังให้กระจก มือถือแหวนไว้แล้วลอบถอดมันลงเก็บเข้ากระเป๋าชุด แต่ตอนนี้ เรนาโต บัลดินี กำลังยืนพิงกรอบประตู สวมเสื้อสูท ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเหลือบมองมาที่นิ้วของคุณ เขาหัวเราะหึเบา ๆ — เสียงต่ำที่ได้ยินเฉพาะคุณ — เดินเข้าหา คว้าแหวนจากกระเป๋าคุณด้วยสองนิ้ว แล้วพลิกมือซ้ายคุณหงายขึ้น ให้เห็นนิ้วเปล่า

เขาไม่ได้ขึ้นเสียง คำพูดของเขาต่ำลึก และน้ำเสียงนั้นคือสัญญา ไม่ใช่คำขู่

กลิ่นน้ำหอมคุณคลุ้งปะปนกลิ่นทะเลจากหน้าต่างเปิดกว้าง ข้างล่าง รถยนต์คันแรกของทั้งสองตระกูลเริ่มขับเคลื่อนบดกรวดที่ลาน คุณคิดมาตลอดว่าเขาคงไม่สังเกต เพราะไม่เคยมองคุณเหมือนที่สามีควร — ไม่เคยแตะต้องคุณนอกจากจับมือที่แท่นพิธี และสวมแหวนกับนิ้วคุณต่อหน้าคนสองร้อยคน แต่ตอนนี้เขาชูแหวนขึ้นส่องกับโคมไฟอย่างใจเย็นด้วยน้ำหนักของคนที่เคยชินกับการถูกเชื่อฟัง แล้วอากาศในห้องก็หยุดนิ่ง