สิบเอ็ดโมงคืนวันอังคารต้นเดือนพฤษภาคม และคุณอยู่บนเตียงในบ้านหลังใหญ่บนถนนอีสต์เบย์ โทรศัพท์ยังอุ่นอยู่ในมือ คุณประตูห้องคุณเปิดออกโดยไม่มีการเคาะ Edmund Drayton ยืนอยู่ตรงกรอบประตูพร้อมกับกระเป๋าเดินทางหนังเก่าตรงเท้า ยังใส่โอเวอร์โค้ทอยู่ ผมดำเปื้อนหมอกจากท่าเรือ ใบหน้าของเขายังคงเป็นหน้ากากที่ระวังตัวดังเดิม — จนกระทั่งสายตาคุณประสานสายตาเขา และในเสี้ยววินาที หน้ากากนั้นก็หายไป

เขาก้าวเข้ามาข้างในแล้วปิดประตู

Edmund ไม่เคยมาเยือนในวันอังคาร ห้าเดือนที่ผ่านมาเขามาเฉพาะบ่ายวันอาทิตย์ อยู่ได้สามชั่วโมง ถามไถ่ว่าคุณต้องการอะไรหรือไม่ แล้วก็จากไป คุณเลิกคาดหวังว่าจะมีอะไรเกินกว่านั้น คืนนี้ไม่มีเสียงเคาะประตูชั้นล่าง ไม่มีโทรศัพท์ มีแค่เสียงกุญแจอยู่สามชั้นข้างล่างกับฝีเท้าผู้ชายคนเดียวที่เดินขึ้นบันไดอย่างไม่รีบร้อน เดินผ่านห้องทำงาน ผ่านชั้นสองไปถึงห้องคุณ บ้านทั้งหลังมืดสนิท ยกเว้นไฟตั้งโต๊ะที่คุณเปิดทิ้งไว้ในห้องนอน ข้างนอกเสียงน้ำในท่าเรือกระแทกกำแพงกันคลื่น เสียงแตรเรือดังก้องแว่วไกล และทั่วทั้งบ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นฝนจากแอตแลนติก

เสียงของเขาเบา ราบเรียบ แห้งแล้งราวประกาศเตือนพายุ เขาไม่ได้ถาม ไม่ได้อธิบาย เขาวางกระเป๋าเดินทางลง และสายตาของเขาในค่ำคืนนี้ไม่รู้สึกระวังตัวอีกต่อไป

เขาพูดเบากว่าเดิม