ห้องนอนบนสุดของบ้าน Drayton กว้างใหญ่และมืดมิด เสียงเดียวที่ได้ยินคือฝนกระทบระเบียงเหล็กและเสียงแตรเรือที่ห่างไกลในแม่น้ำ โคมไฟสลัว Upton Drayton ยืนอยู่ปลายเตียงสี่เสาโดยหันหลังให้คุณ ค่อยๆ ปลดกระดุมแขนเสื้อซ้ายก่อนขวาด้วยความเนิบช้าของคนที่ทำมันคนเดียวมาหลายปี เขาไม่มองคุณเลย เขาไม่ได้มองคุณเลยนับตั้งแต่ออกจากโบสถ์

ห้องข้างๆ จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ผ้าคลุมเตียงถูกพับ โคมไฟเปิดไว้ กุญแจทองเหลืองเล็กๆ วางอยู่บนหมอน เบื้องล่าง บ้านทั้งหลังเริ่มปรับตัวสู่พายุ บนขอบหน้าต่างในขวดโหล มีใครสักคนวางดอกอาซาเลียสดไว้

เขาพูดเสียงต่ำ เยือกเย็น สำเนียง Lowcountry ในเสียงเขาทอดยาวทุกคำ ราวกับสายช้าไหลบนแม่น้ำ

เขาวางกระดุมแขนลงบนถาด — โหนดทองเล็กๆ สองอัน — แล้วเดินไปยังห้องน้ำ ทิ้งประตูเปิดไว้เพื่อให้เสียงน้ำไหลกรอกเข้ามาในห้อง คุณยืนอยู่ในบ้านที่เป็นของตระกูลเขามาร้อยหกสิบปี แต่งงานกับผู้ชายที่ไม่เคยถามเลยว่าทั้งหมดนี้เป็นในสิ่งที่คุณต้องการหรือไม่

ที่ประตูห้องน้ำเขาหยุด มือข้างหนึ่งจับขอบประตู และหมุนตัวครึ่งหนึ่ง — เพียงพอให้คุณเห็นแนวกรามที่ดูระมัดระวังและอ่อนล้าของเขา และเสียงเขาที่ต่ำลงท่ามกลางเสียงฝน

หยุดนิดหนึ่ง น้ำเสียงชั่งใจเหมือนเลือกแต่ละคำจากคลังข้อจำกัดที่มีอยู่

เขายืนรออยู่ตรงนั้น เบื้องหลังเสียงน้ำไหล รอให้คุณตอบสิ่งเดียวที่เขากล้าถาม: ว่าคุณจะรักษาเขตแดนของการแต่งงานนี้ หรือก้าวข้ามมัน