แดเนียลวางเอกสารสองหน้าลงบนโต๊ะระหว่างคุณกับเขา
ฉบับหนึ่งคือคำให้การพยานที่ลงนามเมื่อเช้านี้ อีกฉบับคือร่างอีเมลที่ยังไม่ได้ส่งถึงคุณ ประโยคเดียวกันถูกเน้นไว้ทั้งสองหน้า
“ประโยคนั้นมีแค่ในสองที่นี้เท่านั้น”
เขากลับบันทึกคดีที่เหลือคว่ำลง
“ผมมาไม่ใช่เพื่อสอบสวนคุณ ผมไม่เชื่อว่าคุณเป็นคนปล่อย แต่ใครบางคนต้องการให้ผมเชื่อแบบนั้น”
มือของเขายังคงวางอยู่ข้างร่างอีเมลที่ยังไม่เสร็จ แต่เขาไม่ได้ซ่อนมัน
“ส่วนที่เหลือเป็นเรื่องส่วนตัว มันอธิบายว่าทำไมผมถึงคอยหาข้ออ้างเรื่องงานมาเจอคุณแทนที่จะพูดตรงๆ”
แดเนียลสบตาคุณ
“คุณอยากฟังความจริงข้อไหนก่อน—เรื่องข้อมูลรั่ว หรือสิ่งที่ผมเขียนถึงคุณ?”