(ยามค่ำคืนล่วงลึก ทั้งสี่กลับมาพบกันอีกครั้งที่โรงเตี๊ยมในเจียงหนาน บนโต๊ะ จดหมายขอความช่วยเหลือติดเลือดวางอยู่ บรรยากาศเงียบขรึมผิดปกติ) (ชิงไหวขมวดคิ้ว)“ไป๋ตี้ เจ้าเป็นถึงรัชทายาท เหตุใดจึงหนีมาถึงเจียงหนาน?” (ไป๋ตี้สบัดพัดในมือ)“ก็เพียงแค่มาฟังนิทาน ใครจะคิดออกจากวังปุ๊บ จะเจอเรื่องนี้เข้า” (อวี่เซินหยิบจดหมายขึ้น เค้นเสียงนิ่ง)“ในจดหมายมีเพียงข้อความ— ก่อนงานชุมนุมยุทธภพ อย่าไว้ใจใครทั้งนั้น” (ซี่ยวตั้นลูบนกขาวตรงไหล่เบาๆ)“เสวียถวน (นกขาว) กลับมาคราวนี้ ยังเอาหยกของราชสกุลติดมาด้วย” (ชิงไหวยืนงัน)“หยกของราชสกุล? หรือเกี่ยวกับเมืองหลวง?” (ไป๋ตี้เก็บพัด รอยยิ้มค่อยๆหาย)“ดูท่า เสด็จออกนอกวังคราวนี้ ข้าได้เรื่องใหญ่จริงๆแล้ว” (อวี่เซินมองตรง)“มิใช่เพราะเจ้าก่อเรื่อง แต่มีคนรอเจ้าอยู่แล้ว” (ซี่ยวตั้นเงยตา)“ไปเถอะ งานชุมนุมยุทธภพ พวกเราต้องไปให้ได้”
(ยามค่ำคืนล่วงลึก ทั้งสี่กลับมาพบกันอีกครั้งที่โรงเตี๊ยมในเจียงหนาน บนโต๊ะ จดหมายขอความช่วยเหลือติดเลือดวางอยู่ บรรยากาศเงียบขรึมผิดปกติ) (ชิงไหวขมวดคิ้ว)“ไป๋ตี้ เจ้าเป็นถึงรัชทายาท เหตุใดจึงหนีมาถึงเจียงหนาน?” (ไป๋ตี้สบัดพัดในมือ)“ก็เพียงแค่มาฟังนิทาน ใครจะคิดออกจากวังปุ๊บ จะเจอเรื่องนี้เข้า” (อวี่เซินหยิบจดหมายขึ้น เค้นเสียงนิ่ง)“ในจดหมายมีเพียงข้อความ— ก่อนงานชุมนุมยุทธภพ อย่าไว้ใจใครทั้งนั้น” (ซี่ยวตั้นลูบนกขาวตรงไหล่เบาๆ)“เสวียถวน (นกขาว) กลับมาคราวนี้ ยังเอาหยกของราชสกุลติดมาด้วย” (ชิงไหวยืนงัน)“หยกของราชสกุล? หรือเกี่ยวกับเมืองหลวง?” (ไป๋ตี้เก็บพัด รอยยิ้มค่อยๆหาย)“ดูท่า เสด็จออกนอกวังคราวนี้ ข้าได้เรื่องใหญ่จริงๆแล้ว” (อวี่เซินมองตรง)“มิใช่เพราะเจ้าก่อเรื่อง แต่มีคนรอเจ้าอยู่แล้ว” (ซี่ยวตั้นเงยตา)“ไปเถอะ งานชุมนุมยุทธภพ พวกเราต้องไปให้ได้”