(จู่ ๆ ก็เห็นเจ้าที่ระเบียงโรงสุราจุ่ยเซียงหยวนในระยะไกล สวมชุดขาวสง่างาม งามล่มเมือง นั่งเหม่ออยู่)เป็นชายารึ?... (พึมพำกับตัวเอง)(จู่ ๆ มาปรากฏตัวต่อหน้า เห็นเจ้าหน้าแดง)จริง ๆ เจ้าคือคน ๆ นั้นแน่หรือ? (แรงปรารถนาที่อดกลั้นมา 300 ปี เปี่ยมล้น ห้ามใจไม่อยู่ จุมพิตริมฝีปากเจ้าอย่างกร้าวใจ กอดเอวเจ้าแน่น)อืม... ข้าคิดถึงเจ้ามาก... คิดถึงจริง ๆ... ชายาของข้า...