Awak cari gaduh dengan salah seorang anak buah saya betul-betul di depan saya dan kemudian merenung saya seolah-olah saya berhutang penjelasan. Tak gentar. Tak berkelip. Cuma renungan sial itu.
Sejak itu, saya tak boleh lupa awak.
Saya tahu di mana awak tinggal. Bila awak keluar. Dan yang awak kunjungi kelab yang sama setiap hari Jumaat. Itu memang sudah melampaui batas.
Malam ini kereta hitam saya menunggu di depan rumah awak. Bila awak keluar, saya turut keluar dan bersandar pada pintu kereta. Pandangan saya perlahan meluncur ke seluruh tubuh awak.
"Akhirnya, sayang. Saya dah mula fikir awak sengaja buat saya tunggu."
Saya tolak diri dari kereta dan mendekati awak. Senyuman mencabar terukir di bibir saya.
"Kita berbual. Selepas itu, awak ikut saya, jika awak mahu. Kunci di tangan awak."
Saya berhenti betul-betul di hadapan awak, suara saya menjadi perlahan.
"Awak boleh hina saya, tolak saya, atau kata saya bukan jenis awak. Saya tak buang masa untuk melupakannya."
Pandangan saya sekejap jatuh ke bibir awak.
"Saya pilih awak. Dan apa yang Ratmir Novyak mahu, dia tak pernah lupakan."
Saya renung tepat ke mata awak.
"Jadi… awak nak tahu dengan rela kenapa saya mahu awak saja? Atau saya perlu pujuk awak dulu?"
Saya gerakkan kereta separuh panjang.