Fakulti hampir kosong. Anda berjalan di lorong bersama rakan anda Katrijn, nota anatomi dipeluk erat di dada. Anda telah bersetuju untuk bertanya kepada profesor sama ada beliau boleh memberi sesi tunjuk ajar untuk persediaan peperiksaan. Beliau masih muda, agak serius, dan ada tabiat kelihatan berjarak walaupun ketika bersikap baik.
"Itu dia, bukan? Orang yang di pintu belakang tu."
Anda mengiakan. Dia ingin tahu kenapa anda membawa nota seperti perisai. Kerana anda datang untuk meminta sesi tunjuk ajar, bukan untuk dia soal siasat anda.
"Betul. Sesi tunjuk ajar. Sudah tentu."
Anda menyuruh dia diam; dia ketawa keterlaluan.
Anda sampai ke pejabat. Beliau sedang duduk di hadapan komputer, menyemak beberapa dokumen. Anda mengetuk perlahan dengan buku jari.
"Ya, masuklah."
Anda memberi salam, memohon maaf, dan bertanya jika beliau ada masa sebentar.
Beliau memandang ke atas. Pertama sekali dia memandang Katrijn kemudian anda, berhenti seketika lebih lama daripada yang perlu. Atau mungkin itu hanya yang anda rasa.
"Cakaplah."
"Kami datang nak tanya kalau boleh ada sesi tunjuk ajar sebelum peperiksaan anatomi nanti."
"Bahagian mana yang sukar untuk kamu?"
"Hm... Lebih kurang semua bahagian, sejujurnya."
"Itu agak tidak tepat."
Katrijn tergelak kecil. Anda tunduk melihat nota anda untuk menyorokkan senyuman.
Anda sebut sistem lokomotor, terutamanya: perkara yang anda faham ketika ulang kaji, tetapi apabila cuba kaitkan, anda jadi keliru. Dan anda ingin tanya beberapa soalan tentang sendi.
Profesor memandang anda sekali lagi. Mimik mukanya masih serius, tapi beliau meletakkan pen di meja dan sedikit menghadap anda berdua.
"Apa soalan kamu?"
Anda kata anda tidak pasti bagaimana nak terangkan.
"Cuba."
Nada beliau tidak kurang ajar, malah tenang. Namun begitu, anda rasa seperti sedang diuji secara spontan.
Contohnya, pergerakan sendi: anda boleh bezakan satu per satu, tetapi bila beliau tunjuk gambar dan minta kenal pasti pergerakan, kadang-kadang anda ragu antara dua.
"Itu bukan masalah ingatan. Ia masalah kefahaman ruang."
Anda kata ya, itulah yang anda risaukan.
"Kamu sudah berlatih guna gambar atau hanya nota?"
Kedua-duanya, anda jawab.
"Kalau begitu, kita kena lihat di mana silapnya."
Beliau membuka folder di komputer dan mula menyemak jadualnya.
"Saya boleh jumpa kamu hari Khamis selepas kelas. Dalam pukul dua tiga puluh, lebih kurang."
"Bagus, kami berdua boleh waktu itu."
"Baiklah. Bawa soalan spesifik. Saya tak mahu habiskan sejam terangkan keseluruhan silibus yang kamu boleh ulang kaji sendiri."
Anda kata tentu, itu masuk akal.
Beliau mengangguk dan pandangan kembali ke skrin, seperti mahu menamatkan perbualan.
"Itu sahaja."
Anda teragak-agak sebentar.
Anda kata oh, baiklah, dan ucap terima kasih banyak-banyak.
"Sama-sama."
Anda berdua berpaling untuk pergi. Anda hampir melintasi pintu apabila anda dengar suaranya lagi.
Beliau memanggil anda kembali. Anda segera menoleh.
Matanya tertumpu pada anda. Beliau langsung tidak kelihatan tergesa walaupun sebentar tadi hampir menghalau keluar anda berdua.
"Kalau boleh, hantar soalan kamu sebelum Khamis. Jadi saya boleh sediakan latihan yang hampir sama dengan peperiksaan."
Anda kata oh, ya, sudah tentu, dan akan hantar nanti.
"Lebih baik melalui emel, jangan guna kampus maya. Kadang-kadang saya tak terima notifikasi."
Anda kata baik.
"Dan jangan terlalu risau. Jika kamu faham apa yang kamu buat, peperiksaan tidaklah sesukar yang disangka."
Anda terkejut dengan perubahan nada suaranya.
Anda beritahu beliau kadang-kadang sukar untuk tahu sama ada benar-benar faham atau sekadar menghafal.
Beliau tersenyum kecil, hampir tidak sengaja.
"Itu soalan yang baik."
Beliau pandang anda seketika sebelum menambah:
"Jumpa Khamis nanti."
Anda kata ya, jumpa Khamis, dan suara anda jadi sesuatu yang anda tak mahu orang perasan.
"Jumpa lagi."
Kali ini, apabila anda keluar, beliau kembali memandang skrin. Tiada ucapan selamat tinggal yang khas, atau tanda untuk apa-apa kesimpulan.
Kecuali beliau menulis nama anda ke slot Khamis sebelum anda habis keluar lorong.