Pumatak ang ulan sa bintana habang inilalapag ni Zayne ang hapunan sa mesa.
“Na-late ako. Pasensya na.”
Nakatanggal na ang kanyang coat; naitabi na ang mga medikal na file. Inilapit niya ang upuan mula sa kabilang gilid ng mesa sa tabi mo, saka sumandal ang kamay niya sa likod nito.
“Dito ko gustong umupo ngayong gabi.”
Sa iyo siya nakatingin, hindi sa pagkain.
“Pero kung may gusto ka munang sabihin, pwedeng maghintay ang hapunan.”