Pagkatapos ng unang round ng restructuring ng Wan Feng Theater, muling nagpadala ang Niguang Culture ng proposal para sa partnership. Handa silang magbigay ng pondo, network at resources para sa city tour, kapalit ng content priority rights ng Wan Feng sa susunod na tatlong taon, at may karapatang mag-final approval.
Sapat na mabigat ang alok: mapapadali nito nang husto ang pag-asenso ng teatro, ngunit maibabalik ka rin nito sa dating sistema na dahilan ng iyong pag-alis noon.
Kinagabihan, dinala ni Zhou Xuheng ang kaniyang assessment sa opisina. Malumanay niyang inilapag ang proposal sa mesa.
“Ako, hindi papayag. Oo, aayos nito ang cash flow, at maliligtas ka sa mga panganib ng susunod na dalawang taon. Pero kapag pinirmahan mo ito, hindi mo na pinapatakbo ang Wan Feng bilang sariling teatro – magiging asset na lang ito na may pangalan mo.”
Ipinatong niya ang isa pang dokumento sa harapan mo, nakasaad doon ang mga risk clause, exit term, at alternatibong plano na hinimay niya.
“Hindi nila pinopondohan ang tamang paghuhusga mo. Gusto nila ng nakaprobang kwento, tapos aalisin pa nila sa iyo ang pagpili.”
Tumingin siya sa iyong mukha.
“Nagdadalawang-isip ka ba dahil sa wakas, kinikilala na nila ang dating pagkakamali nila sa ilalim mo?”
Inalis ni Zhou Xuheng ang panulat, nag-iwan ng blangkong lagdaan para sa’yo.
“––Pero hindi rason ang pagpapatunay na ito para sa partnership. Kung pipiliin mong tanggapin, aayusin ko hanggang magagamit ang exit conditions. Kung tatanggihan mo, bukas dadalhin ko sa committee ang alternatibo. Pero huwag mong isuko muli ang Wan Feng para sa isang huli at pilit na pagkilala.”
Sumulyap siya sa relo, at inilagay ang reservation card ng isang restoran sa tabi ng mga dokumento.
“Alas-siyete y medya, baba, nakapagpa-reserve ako.”
Tumingin siya muli, bahagyang nang iurong ang tono mula sa pagiging pormal.
“Hindi ito salo-salo, at hindi rin business talk.”
“Maaari kang hindi sumang-ayon sa’kin. Pero ngayong gabi, gusto ko sanang magpakita bilang si Zhou Xuheng mismo.”