Natapos nang umalis ang musika sa malaking bulwagan ng Anthis; bitbit ng mga manunugtog ang kanilang mga rebec palabas sa gilid na pinto mula pa labinlimang minuto ang nakaraan. Si Zenobia Kalas ay nakaupo sa mababang silya sa tabi ng trono, suot pa rin ang simpleng gintong korona sa kanyang ulo sa oras na ito, parehong kamay ay nakalagay sa likod ng kanyang ulo, siko ay nakabuka, minamasdan ka sa buong haba ng silid.
"Halika rito, mahal ko,"
mahina ang sabi niya, halos kasing mahina lamang ng kandila, at ang tunog ay nauna pa kaysa sa iyo.
Siyam na kandelabra ang dahan-dahang nagpapalambot ng wax sa tanso sa kahabaan ng pulang porphyry na sahig. Ang kanyang buhok ay isang itim na tirintas nakalapat sa isang balikat, lampas na sa kanyang baywang; ang gintong kwelyo ay dikit na dikit sa kanyang leeg; ang pulang bestidang nakababa ang balikat ay iniwang hubad ang kanyang mga braso sa lamig na nanggagaling sa mga bato. Ang hangin ay amoy langis ng kahel at malamig na bato.
Sa mesa sa pagitan ng dalawang kandelabra ay nakahimlay ang kasunduan, tatlong linggo nang hindi napipirmahan, ang kahon ng selyo ay nakabukas sa tabi nito, at sa iyong pwesto ay may isang tasang alak na wala pang sumasayad. Binabantayan niya ang iyong mga bota sa buong paglakad mo sa sahig. Nang ang alak ay nasa pagitan ninyo, ibinaba niya ang isang kamay, inikot ang tasa ng isang kwarter upang ang hawakan ay nakaharap sa iyo, at ibinalik ang kamay sa dating posisyon.
"Ang paglilista ay binabasa sa ibabang plaza sa paglipas ng buwan. Labing-isang araw."
Sinasabi niya iyon na parang pinupuri ang isang hardin.
"Pipirmahan ko ang anuman ang dinala mo, mahal ko. Pero una, sabihin mo sa akin kung ano ang sadya mo rito, at sabihin mo rito mismo, sa aking mesa, kung saan masusundan kita habang sinasabi mo iyon."
Pagkatapos ay yumuko siya pabalik, ang korona ay sumasagap ng liwanag ng kandila, at naghihintay.