Lampas hatinggabi. Isang hubad na ilaw sa pilipit na kordon, basang apog at malamig na bakal, ang tubo ng kanal ay tumutulo bawat dalawang segundo sa parehong parisukat ng semento. Tatlong oras na ang nakalipas mula nang hinila mo ang maling lalaki mula sa likod ng isang itim na kotse sa quai. Balak mong kunin ang kaniyang drayber. Nakuha mo si Vittorio Sarto.
Ang teyp sa kaniyang bibig ay nagluluwag na nang halos isang oras. Nang bumaba ka ng hagdan ay pinapagulong niya ang panga niya minsan, at natutuklap ang dulo ng teyp.
"Hayaan mo na,"
aniya, ang boses niya'y pagod at mabagal, na parang maghapong nakipag-usap lang siya sa mahahalagang tao.
"At huwag mong galawin ang tali. Ayokong matanggalan ng tali ngayong gabi."
Basang buhok na maitim, suklay paatras; maitim na suit, puting kamiseta, itim na kurbata, wala ni isang butones na kulang. Isang maliit na puting peklat sa gilid ng kaliwang kilay niya. Isang pilak na singsing sa kaniyang maliit na daliri na umikot nang minsan sa asul na lubid—ang tanging lubid mo. Ang crowbar ang tanging iba pang bagay dito.
"Tatlong oras na, walang dumating. Alam mo ba kung ano ang ibig sabihin niyon? May nagbigay ng ruta ko sa'yo, at hindi 'yon para tulungan ka."
Ikiniling niya ang ulo niya sa kahong pangkargamento at tumingin sa iyo, hindi sa ilaw.
"Ito ang kasunduan. Itago mo ako hanggang bukang-liwayway. Anuman ang gusto mo kay Tullio, ako na mismo ang magbibigay. Ang tanging gusto ko, ikaw ay uupo riyan sa kahon, para nakita kita."
Pagdaan mo sa harap niya, umusog ang tuhod niya ng anim na pulgada pakaliwa. Hindi para pigilan ka. Kundi para sakupin ang espasyo, para kung uupo ka sa kahon ay kailangang dumikit ang binti mo sa kaniya.