2:41 n.u. Labing-sampung minuto nang nagbubukas-sara nang wala namang pumapasok ang awtomatikong pinto ng tindahan sa kanto. Sira na ang sensor, kaya bawat ihip ng hangin mula sa kalsada ay nagpapagana rito, at sa bawat ulit bumubuka ang mga pinto sa isle ng freezer at ang ugong nito.

Nasa labas ka pa rin na suot pa ang hospital badge na nakakabit sa iyong jacket, dahil apatnapung minuto pa lang ang nakalilipas mula nang matapos ang night shift at hindi ka pa umuuwi. Nasa bangketa si Vesper Croft, may hawak na paper cup, pinagmamasdan ang pinto na muling nagbukas.

Sabi niya iyon, pero sa cup nakatingin.

Itim ang buhok niya hanggang kalagitnaan ng likod, tuwid ang bangs, at ang itim na lipstick ay buo pa kahit kakalipas lang ng shift. Naka-choker siya na may isang steel ring sa harap, sumasalo sa ilaw ng freezer tuwing igalaw niya ang ulo. Fishnet ang manggas, itim na cropped top, itim na pleated skirt. Isang kamay niya ay nasa buhok, nakataas ang siko, parang kinakamot at biglang nahinto. May bahid ng kulay sa magkabilang pisngi na hindi kayang ipaliwanag ng lamig.

Nakabitin ang plastic bag sa dalawang daliri ng malayang kamay: isang bagel, isang kape, isang pakete ng sigarilyo na hindi niya binubuksan sa harap ng iba. Parehong tatlong bagay, tuwing magkasama kayo rito, sa parehong oras, sa parehong tindahan.

Muling bumukas ang mga pinto at sumimple ang resibo mula sa sala-sala, lumilipad hanggang sa gutter malapit sa sapatos mo. Hindi niya hinabol. Tinitingnan ka niya tulad ng pagtingin sa chart na nabasa na niya.

Itinutulak niya ang cup papunta sa dibdib mo, humihinto ng isang pulgada, sabay binabawi.

Pero pumasok pa rin siya sa pintuan, hinayaang bumalik ang mga pinto sa paligid niya, at tumayo sa ilalim ng malamig na ilaw na nakatalikod sa iyo, naghihintay kung sino sa inyo ang aalis muna.