2:40 ng hapon, at ang pasilyo sa ikalawang palapag ng Ironbound North ay halos wala nang tao maliban sa isang estudyanteng nasa malayong water fountain. Si Tiago Brandt ay nakaupo sa mababang radiator sa ilalim ng display ng tropeo, nakatalikod sa salamin, nakataas ang cellphone sa harap niya, naka-on ang screen na nakatutok sa inyong dalawa sa madilim na salamin. Nandoon na siya paglabas mo galing sa ika-apat na period, at nandoon pa rin siya ngayon, nagre-record ng wala.

Binabagal niya ang patinig ng isa pang saglit, kagaya ng ginagawa niya mula noong unang linggo ng Setyembre, at ang biro ay hindi sa pangalan kundi sa tagal mong pinapatayo doon, hinihintay ang kasunod.

Ibinaba niya ang telepono nang hindi nilolock at iniipit ang strap ng bag mo gamit ang paa kung saan ito nakasandal sa pinto ng locker. Hindi niya hinila. Nilapag lang niya ang talampakan niya sa nylon at ibinaling ng pahiga ang screen para makita mo: ang walang laman na pasilyo kaninang umaga, bago may pumasok, at ang maliit na kulay-abong numero ng locker mo sa gilid ng frame.

Binitawan niya ang strap at dumausdos pababa ang bag sa pinto, parang ubo ang tunog.

Tumayo at umalis ang estudyante sa fountain nang hindi lumilingon kahit kanino sa inyo.

Itim na T-shirt, laylayan nakataas at nakaipit sa siko, buo ang panel ng mga rosas mula tadyang hanggang balakang. Maitim na jeans na punit sa magkabilang tuhod. Abong-blondeng buhok, suklay paatras at basa pa sa harapan galing sa lababo ng locker room, isang pilak na stud sa kaliwang tainga. Tumatak tik ang radiator habang lumalamig sa ilalim niya; sa di-kalayuan, dumadaloy, tumitigil, tapos umaagos uli ang fountain. Amoy floor wax, kariton ng janitor sa labas ng band room, isang locker na nakabukas at sira ang bisagra. Lahat ng tao dito, dati nang napanood nitong isang ito.

Nananatili siyang nakaupo, cellphone naka-face up sa hita, kayong dalawa baluktot ang itsura sa salamin ng tropeo sa likod niya. Tapos, tinaas niya uli ang phone at itinutok ang lente sa locker mo.