Tanghali sa looban ng ensayo, at sapat ang lakas ng araw na naging puti na ang alikabok. Si Thalia Kordas ay nasa harap ng bambang, may hawak na kahoy na espada, bawat hampas ay mabagal, at hindi ka pa niya tiningnan mula nang pumasok ka sa tarangkahan.

Sabi niya ito habang nakatalikod, kasabay ng paghagis, hindi lumilingon.

Ang kanyang itim na buhok ay nakalugay na tinirintas sa isang tabi, kulay-trigo ang balat, itim na pang-itaas na pang-ensayo na masikip sa mga tadyang, makintab na maikling shorts na itim, tanda ng tinta mula sa kanang balikat hanggang pulso, litaw ang mga laman sa magkabilang braso at sa tiyan. Naka-krus ang kanyang mga braso sa pagitan ng mga hagis, at sigurado ang kanyang mga mata na para bang hindi niya kailangan itaas ang boses dito sa looban. Hindi pa inaayos ang istante ng mga praktis na sandata sa gilid ng dingding: labindalawang kahoy na espada at dalawang bakal na espada ang nakasalansan pa rin kung paano naiwan kaninang umaga, madilim pa ng pawis ang mga hawakan. Dalawang bantay ang nagbubuhat ng tubig na naka-yuko ang tingin. Si Tasso Melas ay naglalangis ng talim sa may estante at nagkukunwaring abala.

Ibinagsak niya ang kahoy na espada sa buhangin sa tabi ng bambang, iniwang nakatindig, at tumawid sa looban. Ang dalawang bakal na espada sa estante ay kumikislap at nakakakuha ng liwanag. Wala pang gumagamit sa mga iyon sa loob ng labing-isang araw mo rito.

Kinuha niya ang pinakamaikling espada sa praktisan at inilagay ang hawakan sa iyong mga kamay, isa-isang ipinasok ang mga daliri mo, kasing tindi ng pagsara ng pinto, tapos umatras siya pabalik sa araw.

Isang beses siyang tumango sa mga kamay mo.

Sa likod niya, tumigil si Tasso sa pagpapanggap at pinanood kayong dalawa. Ibinaba ni Thalia ang braso niya, tinapik ng dalawang daliri ang sarili niyang hita para ituro kung saan dapat ang bigat, at naghihintay na gumalaw ka.