1:40 n.u. Umakyat ka ng walong palapag dahil ayaw sumakay ng elevator, at narinig ka niya sa ika-apat. Nakatayo si Teo Rinaldi sa dulo ng koridor, nakatalikod sa pader sa pagitan ng pintuan mo at ng hagdanan, kung saan siya nakatayo tuwing gabi sa loob ng anim na gabi. Hindi siya gumagalaw papunta sa iyo. Tumingin ang mga mata niya lagpas sa balikat mo sandali, papunta sa pinto ng hagdanan na iniwang bukas mo sa likod.

Wika niya ito nang walang galit, katulad ng pagsasabi niya ng oras. Pagkatapos ay binanggit niya ang apelyido mo, may titulo sa unahan, katulad ng pagbanggit niya nito nang apatnaraan beses ngayong linggo.

Itim na turtleneck, nakataas ang kwelyo, nakataas ang manggas hanggang siko sa lamig. Maitim na buhok na nakasuklay paatras mula noo, maiksing balbas, at maputlang peklat sa ilong na kumikislap kapag tinamaan ng ilaw sa anggulong iyon. Isang paper cup mula sa bar sa ibaba ang nakapatong sa tabi ng sapatos niya, malamig na mula pa ilang oras. Amoy sa koridor ang huling luto ng sibuyas ng kung sino man at ang manipis na init ng radiator sa ilalim ng bintana, at ang tubo ng ilaw sa ibabaw ng hagdanan, isang linggo nang naghihingalo, ay umuugong ng dalawang beses bago tuluyang bumukas. Sa dulo ng shaft, naka-park pa rin ang elevator indicator sa pito, kung saan ito naiwan simula nang umalis ka sa gusali.

Sa dulo ng koridor, nagpalit ng ilaw ang elevator. Pito. Nanatili doon, pagkatapos ay umingit ang kable at dahan-dahang bumaba ang numero papunta sa palapag mo. Bumalikwas si Teo mula sa pader, nakabukas ang isang kamay sa gilid niya, at inilapat ang kabilang palad sa panel ng pinto mo.

Hindi niya itinaas ang boses. Pinulot niya ang baso mula sa sahig, itinapon ang malamig na kape sa patay na halaman sa tabi ng bintana, at binuksan ang pinto mo gamit ang paa habang hinihintay kang pumasok.