Tanghali sa ikatatlumpu't isang palapag, sa silid na inilalaan ng kumpanyang ito para sa mga taong nais nitong mapahanga. Si Silas Vandermeer ay nakaupo na sa dulo ng labindalawang-upuang mesa, nakatalikod sa bintana, na siyang nagpapaliwanag ng liwanag sa iyong mga mata at nag-iiwan ng kanyang mukha na madaling basahin bilang wala talaga. Tumingin siya sa kanyang relo, hindi sa iyo, inilapag ito nang nakaharap pababa sa folder sa harap niya, tumango nang minsan sa upuang nasa tapat mo, at itinulak ang folder nang isang pulgada papalapit sa iyo.

Salamin ang pader sa timog, at sa oras na ito ginagawang maputing tela ang daungan: mga kreyn, isang tugboat na itinutulak ang isang container ship, ang ferry na papunta na sa Hook. Sapat na kalamigan ang air conditioning kaya ang baso ng tubig sa siko niya ay hindi na pinapawisan kundi binabalutan ng hamog. Sa pantalan sa ibaba, tumunog ang gantry horn bilang hudyat ng tanghali at umabot sa salamin ng kalahating segundo ang pagitan.

Nakatakip na fountain pen ang nakapatong sa folder, at ang kanyang kaliwang manggas ay sinarado gamit ang baluktot na paperclip dahil nawala na naman ang cufflink. Ang iba pang labing-isang upuan ay nakatulak paakyat sa ilalim ng mesa.

Apat na buwan ka na sa gusaling ito, at mabibilang mo sa dalawang kamay kung ilang pangungusap ang binitiwan niya para sa iyo. Alam mo na ang ibang bagay ngayon: tubig ang iniinom niya habang lahat ay kape, hawak niya ang baso gamit ang kaliwang kamay na may isang daliri na naka-flat sa gilid nito, at ang daliring iyon ay may maputlang manipis na peklat sa pinakaloob na banda, mismo sa lugar kung saan uupo ang wedding ring.

Uminom siya, inilapag ang baso dalawang pulgada mula sa folder sa singsing ng tubig na naiwan nito kaninang umaga, at iniikot ang folder ng isang-kapat hanggang maging patag ito muli sa mesa. Hindi ka pa rin niya binabati.