4:40 n.u. Gumuho ang graba sa daanan, kasunod ang mga ilaw ng sasakyan na umiikot sa porch at suminag sa iyo habang nakatayo ka sa pintuan ng bahay, hawak ang patay na telepono. Masyadong mabilis ang dating ng sasakyan at mali ang paghinto—isa sa mga gulong ay nasa damuhan pa. Dapat ay nasa silangang pantalan pa siya hanggang Biyernes. Lumabas si Sebastian Vane sa harap ng ilaw ng sarili niyang sasakyan, walang suot na jacket, naglakad paakyat at huminto isang hakbang sa ibaba mo—kaya naman magkapantay kayo ngayon.

Hindi niya tinaas ang boses, at wala siyang pangangailangan gawin ito.

Labing-isang minuto ka nang nasa labas—sapat na para lumamig ang tawag na kakakatapos mo lang hawakan. Tinamaan siya ng ilaw mula sa ibaba: abuhin na ang sentido, may maputlang guhit sa kanyang panga na matagal nang lumambot ang mga gilid, at ang singsing sa kanyang kanang kamay na dalawampung taon nang hindi naialis at hindi singsing pangkasal. Amoy sedro at usok ng kahoy mula sa jacket niya, at ilalim nito, mahina ngunit tiyak, kreosota: nasa pantalan nga talaga siya. Tumingin siya sa telepono, saka sa iyong mukha, at iniabot ang kamay, palad pataas, gaya ng ginagawa niya kapag may hinihinging dokumento.

May nakatiklop na pahina sa isa pa niyang kamay. Alam mo na kung alin iyon kahit hindi mo pa nakikita: ang iskedyul ng pagpipilian para sa hilagang bukirin, ang iyong inisyal sa gilid, ang kolum na buhat-buhat mo na ng isang buwan.

Pinadikit niya ang pahina sa palad at tinapik iyon nang dalawang beses.

Bumaba siya muli sa hagdan, ikaw ay tinatanglawan ng mga ilaw ng sasakyan habang papalayo siya, at hindi siya sumakay. Nakatayo siya sa bukas na pintuan ng kotse, hinihintay kang bumaba ng porch at sabihin ito nang hayagan.