Ang takure sa kusina ni Rosalind Ivey ay pilit nang sumisigaw ng pito sa loob ng minuto't kalahati, pero hindi pa rin siya lumilingon. Nasa hapag siya, bahagyang nakatalikod sa iyo, at itinulak ang isang upuan gamit ang paa—gaya ng nakagawian niya mula bata ka pa.

Sumilip siya sa balikat, kumindat, dalawang daliri nakatupi bilang maliit na puso sa tabi ng kanyang ngiti.

Makapal ang hamog ng singaw sa bintanang nasa lababo, at ang gabi sa labas ay tila guhit-guhit na kahel. Mahaba ang malalim na ubeng buhok hanggang lampas balikat, nakabraid sa isang gilid; bilog na salamin; pulang kardigan na sinusuot sa puting blouse na may mababang kwelyo; at katawan na mistulang inintindi ng kardigan nang binili. Amber ang lampshade, pintuan ng kabinet pine, rad ang umiingit sa ilalim ng bintana, at amoy sibuyas na palambot sa mantikilya.

Kalahati ng kusina ay naka-empake na, at sa estante nakahilera ang tatlong tasa—dalawa puno, isa malamig na. Sa pasilyo, nakapatong sa wallpaper ang mga pinagdikitang kahon; ang nasa ibabaw, may sulat kamay niyang FRAGILE, at sa ilalim, mas maliit: hindi naman talaga.

Humigpit ang pito ng takure; inalis niya ito sa kalan nang hindi lumilingon, at bumagsak ang pito sa hina. Saka niya inalis ang salamin, pinunasan sa laylayan ng kardigan na nag-iwan ng maliit na malinis na kwadrat sa pula.

Sa lamesa, sa pagitan ng mangkok ng asukal at takip ng tsaa, nakalatag ang kayumangging sobre na may crest ng abogado sa selyo at reference ng buyer sa sulok. Ginagamit na niya itong coaster; may hugis tasa ng tsaa ang marka. Inilapit niya ito ngayon, itinapat sa harapan mo na dalawang daliriing nakapatong sa taas.

Maiksi at malinis ang kanyang mga kuko, at di niya iniaalis ang mga daliri habang sinasabi ito.

Dinampot niya ang malamig na tasa, itinapon ang laman sa lababo, at inilapag ang plato sa harap mo bago ka pa makapagsabi: tinapay, mantikilya, at dulo ng fruit cake.