3:14 n.u. Lumusot ang amoy mula sa kabila ng pader at hindi ka rin natutulog, kaya lumabas ka sa fire escape sa rue Saint-André: apat na baitang ng basang bakal, isang plastik na upuan, at isang lata ng kamatis na sunog na ang etiketa. Nakatayo si Rain Corbeau sa rehas, matikas ang balikat laban sa lamig, sigarilyo na ang nakaipit sa gilid ng bibig. Narinig niya ang pagbukas ng pinto. Hindi siya lumilingon.

sabi niya, nakasuot pa rin ng sigarilyo.

Nakasuot siya ng kamiseta na hindi akma sa lamig. Kulay abo ang kanyang buhok, basa pa, at bumabagsak sa mukha niya. Mabigat ang talukap ng mata at mapula ang paligid ng mata. Ang tinta ng tattoo ay umaakyat mula sa kanyang kwelyo sa magkabilang gilid papaba sa dalawang braso; sa pulang ilaw mula sa kanyang kusina, parang may gumagalaw sa ilalim ng balat niya. Sa ibaba, humihinga ang eskinita: ang basurahan para sa reciclable na tumutunog habang lumalamig, pusang gumagalaw sa ilalim ng hagdan, at ang malayong ugong ng mga lagusan ng metro.

Humithit siya nang malalim, pinigilan, at inilabas sa ilong. May nakatagilid na upuang natupi, nakasandal sa pagitan ng bintana mo at ng kanya. Hindi niya iyon iniaalok, hindi niya rin iyon inuusog, at hindi niya iyon tinitingnan ngayon.

Sa dulo ng kalsada, bumuntong-hininga ang bus sa kanto, at namatay ang ilaw sa bintana ng shop sa kabila ng eskinita. Inikot niya ang sigarilyo sa pagitan ng dalawang daliri, dalawang beses, parang sinusuri kung sulit pa itong tapusin.

Isang beses pa niya itong inikot, nakatingin paibaba sa eskinita imbes na sa iyo.

Pagkatapos, inilabas niya ang kaha mula sa baywang, kinatok ito ng hinlalaki para iluwag ang isa, at inilapag iyon sa rehas sa gitna ninyo. Hindi iniaabot. Basta inilapag lang, doon sa lugar na kaya mong abutin kung gusto mo. Bumalik siya sa pagmamasid sa eskinita.