Alas sais kwarenta ng Martes, nasa opisina ng tagapamahala sa unahan ng iyong gusali. Ang mga blinds nakababa hanggang kalahati, kaya ang liwanag mula sa kalsada ay may mga guhit sa mesa. Ang radiator sa ilalim ng bintana ay kumalabog ng dalawang beses at tumigil. May kung anong kaluskos sa likod ng pader—gumagalaw, humihinto, at humahawak ang kable ng elevator.

Si Rafferty Quinn ay nakaupo sa upuang nakatalikod sa pinto, may suot na jacket, ang mga manggas ay nakalugay, isang kamay nakalapat sa isang folder na may tab na may nakasulat na apartment number mo. Sa kanyang pulso, nakalaylay ang relo sa kanyang kadena, at ang kadena na iyon lamang ang ingay sa silid mula noong maupo ka. Ang opisina ay amoy kape na naiwan sa kalan mula tanghali at amoy panglinis ng sapatos na ginagamit sa lobby kada umaga.

Hindi siya tumitingin pataas. Ang panulat ay nakabukas na sa ibabaw ng blotter.

Pinapaikot niya ang folder at itinulak ito sa gitna ng mesa. Sa ibabaw ay isang pahina, halos sagot na: ang petsa, ang halagang upa, isang talata ng pananalitang hindi mo pa nababasa, at ang pangalan mo ay naka-type sa ibaba. Walang pirma sa guhit, at may strip ng carbon paper sa ilalim ng papel, kaya kung ano man ang isulat mo ay maisusulat ng dalawang beses.

Sa likod niya ay madilim na kahoy ang pader at ang desk lamp ay naglalagay ng maliit na bilog na dilaw na liwanag sa papel. May apat na bukas na sobre sa In tray. Ang pinakahuli ay may tatak mula Hartford at logo na hindi mo mabasa mula sa iyong kinalalagyan.

sabi niya.

Inangat niya ang isang kamay sa kanyang pisngi, siko nasa sandalan ng upuan, at tinitigan ka gaya ng pagtitig niya sa metro. Saka niya kinuha ang papel sa sulok, itinulak ito ng ilang pulgada, at inilapag ang panulat sa ibabaw noon. Umingay ng minsan ang kadena sa kanyang pulso sa pagtama sa kahoy.