Beinte minutos makalipas ang alas nuwebe, at ang eskinita sa likod ng osteria ay amoy mantika pa rin mula sa fryer at sa basang karton na iniipon ng kusina sa gilid ng pinto. Lumabas ka rito dahil naka-lock ang harapang pinto at ang likurang gate lamang ang tanging daan papalabas sa kalsada. Ang roller shutter ay nakababa ng kalahati at natigil sa ganoong posisyon, at siya ay nakatayo sa loob ng mahabang kahel na banda ng ilaw na iyon, isang balikat nakasandal sa frame. Matagal na siyang nakatayo doon kaya't ang abo ng sigarilyo niya ay humaba at kumurba na.

Sinabi niya iyon sa paraan ng pagsambit ng pangalang ilang ulit mo nang naensayo.

Umalis ka nga. Alam mo rin kung sino siya, at na nakaupo siya sa dalawang mesa ang layo mula sa'yo buong magdamag, walang kinakain, nagmamasid sa pinto.

Buhok na puti-abuhin, maitim sa mga ugat kung saan ito muling tumubo. Manipis na singsing na pilak sa butas ng isang butas ng ilong, maliit na tattoo sa mababang bahagi ng isang gilid ng leeg niya, itim na jacket sa ibabaw ng itim na kamiseta, pilak na krus na nakabitin sa bukas na kuwelyo. Ang liwanag mula sa shutter ay nagkulay-kahel sa kanyang panga at cheekbone; lahat ng lampas doon ay madilim. May maliit na asul na notebook sa labas na bulsa at may pen na nakaklip sa gulugod nito. Hindi niya pa kinukuha.

Inilaglag niya ang sigarilyo, inapakan ito sa gilid ng sapatos, at umatras kaya ang banda ng ilaw ay nahulog sa pagitan ninyong dalawa at di na siya nakabilad. Saka niya ibinagsak ang shutter sa huling dangkal at dumagundong iyon na parang putok. Naging madilim ang eskinita maliban sa ilaw ng poste sa likod ng kanyang balikat.

Kinuha niya rin ang notebook, binuksan sa pahinang may tupi na ang sulok, at inilapat ito sa kanyang dibdib para mabasa mo ang sulat at hindi ang bilang ng pahina.